Netflix lanceert op 1 oktober zijn zeven afleveringen tellende adaptatie van John Steinbecks East of Eden, onder leiding van Zoe Kazan en Jeb Stuart. De serie volgt de familie Trask over generaties heen in de Salinas Valley in Californië en richt zich op de broers Adam en Charles en de rivaliteit die zich herhaalt bij hun tweelingzonen Cal en Aron.
Florence Pugh speelt Cathy Ames en is samen met Kazan ook uitvoerend producent. Het tweetal begon in 2020 met de ontwikkeling van het project. Steinbeck beschreef Cathy oorspronkelijk als een ‘psychisch monster’ met een ‘misvormde ziel’, maar Kazan en Pugh maken haar tot het emotionele hart van het verhaal. De adaptatie nodigt het publiek uit om de motieven achter haar daden te onderzoeken zonder ze goed te praten.
Het is makkelijk om te zeggen dat ze slecht was, maar dat heeft weinig betekenis als we niet weten waarom.
Kazan benadrukt dat elke lezer een persoonlijke interpretatie meeneemt. Ze wijst op Steinbecks verschuivende perspectief in de roman zelf, dat begint met openlijke veroordeling en na nadere beschouwing overgaat in een genuanceerder onderzoek.
De afleveringsstructuur geeft het team ruimte om te laten zien hoe keuzes van ouders doorwerken in de volgende generatie. Kazan zegt dat een speelfilm de nodige toonwisselingen of de volledige omvang van de familiesaga niet zou kunnen weergeven. Stuart voegt toe dat het formaat essentieel voelt voor een epos dat Steinbeck ‘het boek’ van alle boeken noemde.
Nadat Kazan de roman op haar vijftiende voor het eerst las, keert ze er nu als moeder naar terug. Ze herkent zich nu sterker in de jongere generatie, vooral Cal, en in het personage Lee, dat de jongens dagelijks steunt. Moederschap verdiept ook haar begrip van Adams worsteling om oude patronen te doorbreken bij het opvoeden van zijn zonen.
Kazan past dezelfde balans van grenzen en vriendelijkheid die ze als ouder hanteert toe in haar rol als producent op de set.
Elia Kazan regisseerde de filmversie uit 1955 die James Dean introduceerde. Zoe Kazan erkent de familieband, maar benadrukt dat haar interesse in het verhaal voortkomt uit Steinbecks tekst en niet uit het werk van haar grootvader. Soms voelde de erfenis als een belemmering, maar uiteindelijk omarmde ze de kans om na te denken over haar eigen familiegeschiedenis terwijl ze het verhaal bewerkte.
De serie houdt vast aan het centrale thema van de roman: ‘timshel’, ofwel ‘gij moogt’, dat de menselijke vrije wil benadrukt. Kazan en Stuart hopen dat kijkers nadenken over hun eigen families en de patronen die ze meedragen.