Namkoong Sun, de filmmaker achter de Koreaanse romance Love Untangled van Netflix, vertelde hoe haar eerste commerciële speelfilm verrassend vertrouwd aanvoelde zodra de productie begon, hoewel de grotere schaal nieuwe druk met zich meebracht naast meer creatieve ruimte.
Namkoong stapte in het project nadat het script al was ontwikkeld en nam het over tijdens de adaptatiefase. Ze had eerder twee onafhankelijke films geregisseerd, Ten Months en Time to Be Strong, die beide in de bioscoop werden uitgebracht en draaiden om moeilijke maatschappelijke thema’s. Het aanbod voor Love Untangled kwam op een moment dat ze op zoek was naar een lichtere, vrolijkere verhaal. De productie ging snel: er zat ongeveer een jaar tussen het openen van de kantoor en de release van de film.
Ze sprak tijdens een panel met de titel “New Voices in Film”, georganiseerd door het Busan International Film Festival en Netflix als onderdeel van het Creative Asia-programma. Andere panelleden waren de getrouwde regisseurs Ryu Eun-jung en Song Kwang-min, die de korte film My Aunt maakten.
Zodra de camera’s draaiden, kon het team zich volledig richten op de film zelf, aldus Namkoong Sun. Vertegenwoordigers van Netflix namen deel aan vergaderingen en bleven bij de crew. Scriptaanpassingen bleven onder haar controle en dienden het centrale thema van geluk. De setting in Busan in de jaren negentig vroeg om een zorgvuldige reconstructie van de periode met een beperkt budget, waaronder het bouwen van een versie van de Gwanganbrug in aanbouw om het gevoel van plaats te versterken.
Once we went into production, it was a system where we could focus only on the film. There may be upsides and downsides to that. I didn’t want to imagine what would happen if I failed to take responsibility within that freedom. But because that freedom was there, there were definitely things I was able to bring to it.
Namkoong Sun merkte op dat de traditionele bioscooprituelen, zoals samen lachen of huilen met het publiek en de cast, ontbraken. In plaats daarvan maakte de release via Netflix gelijktijdig wereldwijd kijken mogelijk. Sociale media stroomden vol met reacties van kijkers uit Brazilië, Polen, Colombia en elders, ook al bleef het een bescheiden Koreaanse romance die zich afspeelt in Busan.
De titel bereikte al snel de eerste plaats in meerdere landen en stond meer dan zes weken in de wereldwijde top 10, ondanks de lokale focus en de Koreaanse dialoog.
De timing was lastig voor haar eerdere werken. Ten Months ging in première in het eerste jaar van de pandemie, te midden van festivalannuleringen en beperkte bioscoopcapaciteit. De persvoorstelling van Time to Be Strong viel op de dag dat de staat van beleg in Korea werd uitgeroepen, waardoor de media-aandacht voor de film van de ene op de andere dag verdween.
De 24 minuten durende korte film My Aunt draait om een hondentrimster die voor een achtergelaten hond zorgt wanneer haar nichtje, dat ze tien jaar eerder heeft opgevoed, onverwacht opduikt. De film won drie prijzen op het Mise-en-scène Short Film Festival, waar Namkoong Sun in de jury zat. De film is tot december via Netflix in Korea te streamen als onderdeel van de showcase van festivalwinnaars van het platform.
Ryu Eun-jung, die ook meespeelt, putte uit haar eigen jeugd, waarin ze werd opgevoed door haar vijfde tante die later een zwerfhond opnam. Ze werkte nauw samen met haar man Song Kwang-min: hij regisseerde op de set, ze deelden het storyboarding vooraf en zij leidde de postproductie. Hun eerdere gezamenlijke project kende verhitte telefoongesprekken, maar deze ervaring bouwde meer vertrouwen op door open communicatie.
Song Kwang-min maakte zich aanvankelijk zorgen over het verlies van textuur en geluidskwaliteit bij een bioscooprelease, maar zag de plaatsing op Netflix later als een geluk. Zijn vorige film kreeg ongeveer 15 reacties op een beoordelingsapp. My Aunt heeft 7.000 tot 8.000 kijkers en meer dan 1.000 reacties opgeleverd.
Namkoong Sun, zelf een voormalige doorbraak op Mise-en-scène, prees festivals omdat ze opvallend werk cureren en promoten. Iedereen kan films uploaden naar YouTube, maar festivals herkennen projecten die écht cinema zijn en verbinden ze met platforms zoals Netflix, waardoor hun bereik wordt vergroot.
Toen een publiekslid vroeg naar het grootste obstakel voor onafhankelijke Koreaanse filmmakers, reageerden de panelleden om de beurt. Namkoong Sun wees op de onzekerheid over het pad van een film na voltooiing. Zelfs festivalvertoningen garanderen geen release vanwege distributiekosten en beperkte bioscoopinfrastructuur.
Ryu Eun-jung benadrukte financiering en merkte op dat onafhankelijk werk steunt op de eigen middelen van de maker en dat platforms en interesse voor zulke films beperkt blijven. Song Kwang-min, die al zijn projecten zelf financiert, was het eens dat kapitaal de grootste barrière vormt, maar uitte diepe tevredenheid over het proces. “Shooting films is so much fun. I loved it.”
Alle drie de regisseurs werken momenteel aan scenario’s. Namkoong Sun hoopt terug te keren naar het hedendaagse Busan, aangetrokken door de dubbele identiteit van de stad als stedelijk centrum en badplaats, toeristische hub en plek waar bewoners hun dagelijks leven leiden.