Naima Mohamud’s ‘Halima’ wint hoofdprijs op Finnish Film Affair

Debuutfilm markeert historisch mijlpaal als eerste Finse film van een zwarte regisseuse.

Naima Mohamud’s debuutfilm “Halima” heeft de prijs voor Beste Fictieproject gewonnen op de Finnish Film Affair. Het project trok al eerder aandacht buiten Finland, maar deze erkenning heeft extra gewicht.

De film is de eerste Finse speelfilm die door een zwarte vrouw is geregisseerd. “Halima” wordt geproduceerd door It’s Alive Films, No-Office Films en Vico Films, bevindt zich momenteel in de postproductie en speelt zich af in Finland in 1998.

Een jong meisje zoekt haar weg tussen familie en identiteit

In het middelpunt staat Halima, een tienjarig Somalisch meisje met een levendige fantasie. Ze is gek op Leonardo DiCaprio en de band Aqua, bekend van “Barbie Girl”, en droomt ervan popster te worden. Haar familie verhuist vaak, waardoor ze geen vrienden heeft, en haar moeder wil niets vertellen over haar vader.

Halima voelt zich ook binnen haar eigen gezin een buitenstaander door haar popsterambities. Haar moeder begrijpt haar obsessie met dansen en muziek niet goed en richt zich vooral op het onderhouden van het gezin. Op school levert haar fantasie haar ook problemen op.

Regisseuse wil brug slaan tussen culturen

Mohamud hoopt dat de film bijdraagt aan meer kennis over de Somalische gemeenschap in Finland. “Eerlijk gezegd denk ik dat een film als ‘Halima’ al lang had moeten komen. We Somalis wonen al meer dan 35 jaar in Finland, maar de meeste Finnen weten nog steeds niets over ons, onze cultuur of hoe we thuis met elkaar omgaan. Niets daarvan,” vertelde ze aan Variety.

Deze film kan iemand met een Somalische buur misschien eindelijk een inkijkje geven. Ik hoop dat de film Finnen helpt om Somaliërs beter te begrijpen.

— Naima Mohamud, Interview met Variety

Pesten en de onschuld van de kindertijd

Het verhaal laat zien hoe andere kinderen reageren op Halima’s anders-zijn. Ze probeert de pony van Aqua-zangeres Lene na te doen, maar haar haartype zorgt voor een onhandig resultaat dat tot pesten leidt. In eerste instantie laat ze zich er niet door raken, omdat ze nog jong genoeg is om critici te negeren.

Mohamud merkt op dat Halima geleidelijk aan zichzelf begint te twijfelen. De regisseuse put uit haar eigen kinderperspectief om deze momenten authentiek weer te geven. “Ik ben nog steeds een kind!”, lacht ze, en ze benadrukt dat ze de onschuld van de kindertijd en het geloof dat alles mogelijk is waardeert.

Vrolijke films en een persoonlijke stijl

Mohamud wil opbeurende films maken die het publiek hoopvol achterlaten. Ze kiest bewust voor een andere aanpak dan sombere projecten en wees onlangs een serieuze korte film over verdriet af omdat die een andere gevoeligheid vereist. Haar vroege voorkeur voor James Cameron boven de Franse nouvelle vague illustreert haar natuurlijke instincten.

De regisseuse wil Halima een ondeugende triomfmoment geven in het verhaal. Haar bredere doel blijft hetzelfde: films maken die het leven vieren en kijkers doen zeggen dat het leven geweldig is.

Tags bij dit artikel