Scenarioschrijver en regisseur Koji Fukada keert terug naar de competitie van Cannes met Nagi Notes, een ingetogen portret van twee vrouwen die opnieuw contact maken en hun band herdefiniëren terwijl de een poseert voor de ander in een studio op het Japanse platteland. De film plaatst beeldhouwster Yoriko en architect Yuri centraal terwijl zij gedeelde creatieve interesses en persoonlijke geschiedenissen navigeren in een omgeving die natuurlijke schoonheid combineert met stille sociale druk.

Landelijk stadje fungeert als zowel decor als invloed

Het verhaal speelt zich af in Nagi, een bescheiden gemeenschap van ongeveer vijfduizend inwoners in het westen van Japan nabij een berg met dezelfde naam. Het landschap combineert ongerepte bossen, gecultiveerde velden en moderne zonne-installaties, terwijl een nabijgelegen basis van de Zelfverdedigingsmacht af en toe lawaai veroorzaakt door oefeningen. Overheidssteun heeft een strak eigentijds kunstmuseum gefinancierd dat bezoekers trekt ondanks de lange reis vanuit Tokio, die volgens een personage langer duurt dan een internationale vlucht.

Yoriko, gespeeld door Takako Matsu, is opgegroeid in de regio, vertrok kortstondig voor de kunstacademie en keerde terug om de familieboerderij te beheren nadat haar broer naar Taiwan verhuisde. Ze verbouwt een schuur tot haar werkruimte, begint elke dag met het melken van koeien van buren en besteedt uren aan het uithakken van houten portretten uit lokaal hout. Haar methode berust op langdurige poseersessies vol gesprekken, waardoor ze haar onderwerpen diepgaand leert kennen voordat het uiteindelijke hakken begint.

Twee vrouwen herdefiniëren hun band via gedeeld ambacht

Shizuka Ishibashi vertolkt Yuri, Yoriko's voormalige schoonzus die vanuit Tokio arriveert nadat haar huwelijk met Yoriko's broer is geëindigd. De twee vrouwen hebben elkaar altijd gemogen maar zijn nooit close geworden. Nu de wettelijke familieband verdwenen is, verkennen ze hun relatie als gelijken met interesse in design en esthetiek. Beiden werken in velden waar mannen nog steeds de meeste macht hebben, en de film observeert hoe die realiteit hun dagelijkse keuzes vormt zonder het punt te maken tot openlijke commentaar.

Fukada toont Yoriko's creatieve proces in detail, van eerste schetsen tot kleimodellen tot de voltooide houten sculpturen. De aanpak behandelt het hout, het onderwerp en de kunstenaar als gelijke partners, een visie die afwijkt van het eenzame-geniemodel dat vaak in films over makers te zien is. Het stadje zelf, zijn mensen en zijn geschiedenis voeden ook het werk, waardoor de sculpturen een gewortelde, gemeenschappelijke kwaliteit krijgen.

Subtiele portretten van identiteit komen naast het hoofdverhaal naar voren

Parallelle verhaallijnen introduceren twee tienerjongens wier gevoelens voor elkaar onuitgesproken blijven in de conservatieve omgeving. Hun vragen over de relatie tussen Yoriko en Yuri onthullen hoe gemakkelijk vriendschap verkeerd kan worden begrepen wanneer relaties tussen personen van hetzelfde geslacht zelden openlijk worden besproken. Yoriko's eigen verleden liefde voor een vrouw die inmiddels is overleden, komt zachtjes naar voren via herinneringen en voegt een extra laag toe aan haar leven zonder het verhaal te domineren.

Het resultaat is een drama dat sociale realiteiten aansnijdt maar de focus houdt op individuele personages. Fukada's stijl benadrukt samenwerking tussen cast en crew, wat de artistieke filosofie in het hart van het verhaal weerspiegelt. De voltooide film beweegt met kalme precisie, waarbij montage en cinematografie een gestage stroom creëren die kijkers uitnodigt om te observeren in plaats van plotwendingen na te jagen.

Festivalvriendelijk humanisme met vertrouwde krachten

Nagi Notes biedt een toegankelijke ingang tot Fukada's oeuvre voor internationaal publiek. Het deelt de interesse van de regisseur in alledaagse arbeid uit eerdere films maar ruilt de scherpere randen van zijn doorbraakfilm Harmonium uit 2016 in voor een mildere toon. Hoewel minder intens dan die eerdere inzending voor Cannes Un Certain Regard of de Venetië-kandidaat Love Life uit 2022, levert de nieuwe film toch een coherent, goed geacteerd beeld van hoe mensen leven en kunst maken binnen de beperkingen van het Japanse platteland.