- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Regisseur deelt hoe dreigende oorlogsvrees, persoonlijk ongemak en ontmoetingen uit het echte leven zijn nieuwste project en kenmerkende filmstijl vormden.

Na Hong-jin sprak de aanwezigen toe op het Busan International Film Festival en legde uit hoe zijn aankomende film Hope ontstond uit een diepe overtuiging in 2017 dat er conflict dreigde op het Koreaanse schiereiland.

Nieuwsberichten toonden destijds Amerikaanse militaire vliegtuigen die 's nachts boven Pyongyang vlogen, wat een sfeer van angst creëerde. De regisseur verwachtte dat de vijandelijkheden begin 2018 of kort na de Olympische Winterspelen in Pyeongchang konden uitbreken. Dit alomtegenwoordige gevoel van naderende crisis vormde een essentieel element om een nieuw project te starten. Het tweede element, zo merkte hij op, komt voort uit zijn aanhoudende ongemak in sociale interacties en zijn overtuiging dat menselijke communicatie waarheid vermengt met vertekening en verzinsels.

Vroege invloeden vormen een eigen vertelstijl

Tijdens de sessie getiteld “Na Hong-jin, A Genre of His Own” ging de filmmaker terug naar zijn jeugd. Zijn moeder hield van horrorromans, mysteries, thrillers en strips en stuurde haar zoons vaak nieuwe titels kopen die ze later doorgaf. Omdat zijn vader regelmatig voor zaken naar Japan reisde, had Na Hong-jin al op jonge leeftijd een Walkman, al namen buurtkinderen het apparaat hem herhaaldelijk af. Op de universiteit studeerde hij ambachten met hout, metaal, verfstoffen en keramiek nadat hij zijn interesse in tweedimensionaal tekenen had verloren.

Ondervindingen uit het echte leven inspireren grote projecten

Na Hong-jin zoekt niet actief naar verhalen. In plaats daarvan laat hij materiaal naar boven komen via alledaagse interacties. Het idee voor “The Chaser” ontstond tijdens een late voetbalbijeenkomst toen hij rechercheurs hoorde praten over een echt incident met seriemoordenaar Yoo Young-chul. “The Yellow Sea” putte inspiratie uit dagelijkse moorden in het district Garibong-dong in Seoel, wat hem ertoe bracht onderzoek te doen in Yanbian waar hij een vooraanstaande gangster ontmoette. De voorbereiding op “The Wailing” omvatte maandenlang verblijf bij sjamanen in een bergklooster.

Visexpedities aan de oostkust van Zuid-Korea tijdens de ontwikkeling van Hope maakten ook diepe indruk, waaronder het vernoemen van een personage naar een metgezel van die tochten.

Aanpak op de set geeft ruimte en flexibiliteit prioriteit

Voordat hij begint met schrijven, kiest Na Hong-jin een genre en een algeheel ritme dat later niet meer mag veranderen. Op de set functioneert hij meer als supervisor dan als traditionele auteur en coördineert hij ongeveer tweehonderd crewleden. Hij stelt ruimte boven alles en vraagt acteurs om vroeg op de eerste dag te komen zodat ze contact kunnen maken met de locatie voordat de apparatuur arriveert.

Hij waarschuwde tegen te veel planning, omdat overmatige voorbereiding een film stijf kan maken. Hoewel de meeste Koreaanse producties storyboards gebruiken, negeerde hij die van hem grotendeels tijdens “The Wailing” en gaf hij de voorkeur aan dagelijkse gesprekken met zijn cameraman en spontaan filmen van onverwachte momenten.

Nabewerking blijft de cruciale fase

Na Hong-jin benadrukte dat de nabewerking bepaalt of een film slaagt of faalt, maar de Koreaanse filmindustrie trekt vaak onvoldoende tijd uit voor deze fase. Hij vertelt zijn teams dat al het voorafgaande werk bestaat om het monteren en afwerken te ondersteunen. Het verliezen van controle over het schema, waarschuwde hij, verandert de regisseur van jager in prooi.

Het is de fase die de film maakt of breekt, en dit is het cruciale moment waar we allemaal naartoe hebben gewerkt.

Thema’s van licht en persoonlijke groei komen naar voren

Zijn films eindigen doorgaans in duisternis terwijl ze een mogelijk licht aan de horizon suggereren. Naarmate hij ouder wordt, wil Na Hong-jin het publiek steeds vaker dat licht laten zien, al heeft hij nog niet besloten hoeveel daarvan in zijn volgende project zal verschijnen. Hij beschreef “The Wailing” als een poging om te laten zien dat tegenslagen vaak voortkomen uit oorzaken die niets met de betrokken personen te maken hebben, en moedigde kijkers aan onnodige zelfverwijt los te laten.

Op de vraag hoe hij zijn eigen genre zou definiëren, antwoordde Na Hong-jin dat mensen die hem persoonlijk ontmoeten hem vaak anders vinden dan wie ze eerder hebben ontmoet. “Ik kan je wel zeggen dat ik geen gemakkelijk persoon ben om mee om te gaan,” zei hij.