Mulholland Drive wordt 25: David Lynchs blijvende Hollywood-mysterie

De klassieker uit 2001 begon als een afgewezen tv-piloot en groeide uit tot een van de meest gevierde films van de eeuw.

David Lynch liet een onuitwisbare stempel achter op de cinema met Mulholland Drive, een film uit 2001 die een kwart eeuw na de release nog steeds het publiek blijft boeien. Het verhaal volgt een aspirant-actrice en een vrouw met geheugenverlies terwijl ze door de duistere onderbuik van Los Angeles navigeren op zoek naar identiteit en waarheid.

Een aangrijpende performance vormt de emotionele kern van de film

Halverwege de film glippen de personages gespeeld door Naomi Watts en Laura Elena Harring een achteraf-theater in het centrum van Los Angeles binnen. Een ceremoniemeester legt uit dat de muziek vooropgenomen is. Een trompettist speelt voordat zijn instrument aan touwen wordt weggevoerd. Dan neemt Rebekah Del Rio het podium en brengt een aangrijpende a capella-versie van de Spaanse versie van Roy Orbisons "Crying". Haar stem vult de zaal met rauwe smart voordat ze in elkaar zakt, maar het nummer gaat onverstoorbaar door. De scène benadrukt Lynchs visie op Hollywood als een plek van adembenemende kunst gebouwd op bewuste kunstmatigheid.

Van afgewezen tv-piloot tot volledige speelfilm

Lynch bedacht het project oorspronkelijk als een tv-piloot rond mysterieuze intriges in Hollywood. Hij stelde een groot ensemble samen en liet het verhaal open eindigen, waarbij hij netwerkbazen vertelde dat ze de serie moesten bestellen om te weten wat er daarna gebeurde. Toen ABC afhaakte, zorgde StudioCanal voor financiering om de beelden om te vormen tot een complete speelfilm met een beslissende tweede helft. Het verhaal verschuift dramatisch na ongeveer negentig minuten, waarbij nieuwe identiteiten en een duisterdere realiteit onthuld worden die alles wat eraan voorafgaat in een ander licht zet.

Een vrouwelijk tegenwicht voor Lost Highway

Critici plaatsen Mulholland Drive vaak naast Lynchs film uit 1997 Lost Highway als verkenningen van gefragmenteerde identiteit. Terwijl het eerdere werk agressief is en draait om mannelijkheid in crisis, richt de film uit 2001 zich op de machinerie van de showbusiness, verborgen deals en een onverwachte romantische connectie tussen de twee vrouwelijke hoofdrolspelers. De tonale wending halverwege vervreemdde trouwe kijkers niet, die de droomachtige logica omarmden als consistent met Lynchs kenmerkende stijl.

Blijvende kritische erkenning op meerdere lijsten

De film oogstte bij release wijdverbreide lof en is alleen maar in aanzien gestegen. Lynch ontving een Oscarnominatie voor beste regisseur. In polls uit 2025 over de beste films van de 21e eeuw stond het op nummer twee op de lijst van de New York Times achter Parasite en op nummer negen op de ranglijst van Rolling Stone. Eerdere enquêtes, waaronder een BBC-poll over de grootste films van de eeuw, plaatsten het op de eerste plaats. Binnen Lynchs eigen filmografie heeft het in recente ranglijsten een plek gekregen onder zijn allerbeste werken.

Lynchs latere carrière en blijvende invloed

Mulholland Drive geldt als Lynchs voorlaatste bioscoopfilm vóór de omvangrijke Inland Empire uit 2006 en de ambitieuze terugkeer naar Twin Peaks in 2017. Door de jaren heen evolueerde de regisseur in de publieke perceptie van een leverancier van nachtmerries tot een meer vaderlijke figuur die bekendstaat om weerberichten en korte films. Fans blijven debatteren over zijn grootste prestatie, maar Mulholland Drive blijft een uniek voorbeeld van Lynch die een breed publiek bereikt terwijl hij zijn raadselachtige visie bewaart.

Tags bij dit artikel