Monica Bellucci brengt ironische flair in Giovanni Tortorici’s Palermitaanse tienerverhaal ‘Ketticè’

De regisseur volgt zijn geprezen debuut op met een scherpe blik op voorrecht, verveling en straatwijze connecties in Sicilië in 2012.

Weinige actrices hanteren ironie zo virtuoos als Monica Bellucci, maar regisseurs geven haar zelden de ruimte om die los te laten. In Ketticè biedt schrijver-regisseur Giovanni Tortorici haar precies die kans, en zij reageert met een verrukkelijk zelfbewuste vertolking als een burgerlijke moeder wiens prikken perfect getimed zijn.

Tortorici bouwt voort op zijn debuutbelofte

Na de sterke indruk van zijn eerste film Diciannove vangt Tortorici opnieuw de doelloze energie van late tieners met precisie. De film zet een welgestelde, doelloze tiener tegenover een meer gegronde meisje uit een ander deel van de stad en laat hun werelden botsen zonder makkelijke lessen op te dringen. Het resultaat voelt levensecht in plaats van schematisch.

Het verhaal speelt zich af in Palermo in 2012, toen Facebook en de iPhone 5 nog het dagelijks leven beheersten. De jonge Giulio dobbert rond tussen privéschool en familieplichten tot een toevallige ontmoeting hem naar Ketty trekt, een meisje wiens reputatie en straatkennis sterk contrasteren met zijn beschermde routine.

Bellucci steelt de show als de geïrriteerde moeder

Bellucci speelt Vittoria, Giulio’s moeder, met flamboyante ergernis die nooit in karikatuur vervalt. Haar venijnige opmerkingen aan de eettafel, gericht op haar schoonmoeder, zorgen voor enkele van de scherpste grappen van de film en onthullen tegelijk de broze dynamiek binnen het historische palazzo van de familie. De vertolking past naadloos bij het naturalistischere spel van de jongere cast.

Visuele stijl past bij de stemmingwisselingen

Tortorici gebruikt speelse camerabewegingen om Giulio’s emotionele schommelingen te volgen. Een laag standpunt na een kus laat de 16-jarige groter dan het leven lijken; even later, na een breakupbericht, keert de lens terug op ooghoogte en krimpt hij weer tot gewone tienergrootte. Slowmotion-pans en een soundtrack die lokale klanken mengt met onverwachte keuzes houden de toon licht, ook als de personages stille onzekerheid over de toekomst ervaren.

Het contrast tussen sociale kringen loopt als een rode draad door de film. Giulio’s vriendenkring beschouwt de streken van arbeidersjongeren als verre entertainment die via social media wordt gedeeld. Ketty daarentegen navigeert echte risico’s met weinig vangnet. Tortorici observeert beide kanten zonder zwaar oordeel en laat kleine details en acteerprestaties het verhaal vertellen.

Een zelfverzekerde stap vooruit voor de jonge regisseur

Geproduceerd door Luca Guadagnino, Tortorici’s mentor, toont de film groeiende beheersing van de filmtaal. In plaats van alleen adolescentenverveling te documenteren, vindt hij humor, textuur en vluchtige momenten van verbondenheid. Het resultaat bevestigt dat Tortorici goed luistert naar zijn acteurs en naar het ritme van de jeugd, en die observaties omzet in beelden die fris aanvoelen.

Tags bij dit artikel