Britse documentairemaker Andy Mundy-Castle brengt zijn kenmerkende observerende stijl naar een nieuw portret van fotograaf en activist Misan Harriman in de film Shoot The People. De film volgt Harrimans pad van zijn vroege invloeden tot zijn prominente rol bij het documenteren van wereldwijde protesten in 2020, terwijl de spanningen in zijn werk tussen activisme en celebrityfotografie worden onderzocht.
Harriman stemde in met deelname omdat zulke films over zwarte kunstenaars zelden tijdens hun leven worden gemaakt. Hij merkte op dat grote documentaires over figuren als James Baldwin en Ernest Cole pas na hun dood verschenen. De samenwerking met Mundy-Castle, een andere Nigeriaans-Britse filmmaker, bood een vertrouwde partner die een ongefilterd beeld kon vastleggen zonder Harrimans redactionele input.
Mensen die op jou en mij lijken, moeten meestal dood zijn voordat er een film als deze wordt gemaakt die ons verhaal vertelt.
Mundy-Castle bouwde de documentaire rond Harrimans natuurlijke rapport met de geïnterviewden. Een opvallende scène toont Harriman die met Martin Luther King III een foto deelt van Coretta Scott King bij de begrafenis van Martin Luther King Jr. die zijn eigen pad diepgaand heeft beïnvloed. Het moment liet Harriman na het interview in tranen achter.
De film gaat rechtstreeks in op hoe Harriman zowel activisten als figuren uit de wereld van rijkdom en instituties fotografeert, waaronder de hertog en hertogin van Sussex. Harriman erkent zijn bevoorrechte achtergrond en ziet zijn aanpak als het benutten van toegang om vastgeroeste systemen uit te dagen in plaats van ze in stand te houden.
Als je de gangen hebt bewandeld die ik heb bewandeld, als je in de kamers bent geweest waar ik ben geweest, weet je hoe de kaarten voor de enkelen zijn geschud, en de manier waarop mijn moeder me heeft opgevoed is om ervoor te zorgen dat ik de middelen die ik heb gebruik om die systemen af te breken.
Watermelon Pictures bracht Shoot The People vorige maand in de bioscoop uit voordat het on demand beschikbaar werd. Harriman prees de snelle opkomst van het bedrijf en de gedeelde waarden rond het creëren van een bredere, inclusievere industrie.
Harriman hoopt dat kijkers een boodschap van gemeenschap en verzet tegen verdeeldheid meenemen. Hij wijst op de slotscène van een diverse brassbandprocessie als een beeld van hoop. De documentaire bestrijkt bewegingen over drie continenten en onderscheidt zich als een door zwarte makers geleid project.
Er is geen zachter kussen dan een zuiver geweten. Wat ik wil dat mensen uit de film meenemen is dat we beter zijn samen, dat we niet bang moeten zijn voor wat we niet weten, dat verandering niet iets is waarvoor we ons moeten verstoppen, en dat we in gemeenschap moeten zijn.