Miroslav Blazevic, de strateeg die Kroatië naar het wereldpodium tilde

Van zijn debuut met een overwinning tegen Spanje tot een historische derde plaats in Frankrijk 1998, de nationalistische coach liet zijn stempel achter op het Balkanvoetbal.

Kroatië, een land dat in juni 1991 zijn onafhankelijkheid uitriep en het jaar daarop internationale erkenning kreeg, telt minder dan vier miljoen inwoners. Toch is de impact op de wereldsport onevenredig groot, vooral in het voetbal, waar het land zich twee opeenvolgende WK’s bij de beste drie wist te plaatsen, iets wat grootmachten als Spanje of Engeland nog niet is gelukt.

Een keerpunt in het Kroatische voetbal

Het Kroatische elftal speelde al wedstrijden in de jaren veertig, tijdens de korte onafhankelijkheid die was geallieerd met de As-mogendheden. Het keerpunt kwam met het WK in Frankrijk in 1998. Dat toernooi plaatste het team op de derde plaats na een epische halve finale tegen de gastheren, die werd beslist dankzij twee doelpunten van verdediger Lilian Thuram.

Aan het hoofd van die generatie stond Miroslav Blazevic, de coach die het Kroatische potentieel omzette in concrete resultaten.

Twee verjaardagen en een bijnaam die bleef

Blazevic werd geboren in Travnik, het huidige Bosnië, op 9 februari 1935. Zijn ouders lieten de geboorte de volgende dag registreren, waardoor officiële documenten 10 februari vermeldden. Decennialang kreeg hij felicitaties op beide data, hoewel hij altijd lachend verduidelijkte dat zijn echte verjaardag op de 9e viel.

De bijnaam Ciro ontstond in zijn jeugd, toen hij verliefd werd op een buikspreekpop met die naam. Noch hijzelf noch zijn moeder was er blij mee, maar de bijnaam raakte jaren later in Travnik ingeburgerd toen fans hem vanaf de tribune herkenden en toejuichten.

Van gefrustreerde speler tot Joegoslavisch kampioen

Een ziekte maakte vroegtijdig een einde aan zijn spelerscarrière, die zich afspeelde tussen Dinamo Zagreb en Rijeka. Blazevic volgde vervolgens de Hogere Trainersopleiding en slaagde er in 1982 in wat niemand sinds 1958 was gelukt: Dinamo naar de Joegoslavische landstitel leiden. Het jaar daarop voegde hij de Beker van Maarschalk Tito toe.

Later trainde hij het Zwitserse Grasshopper, het Kosovaarse Pristina, keerde terug naar Dinamo en probeerde zijn geluk bij het Franse Nantes en het Griekse PAOK voordat de oorlog in de Balkan uitbrak.

Nationalist en bondgenoot van Tudjman

Als overtuigd Kroatisch nationalist en lezer van Montesquieu en Nietzsche onderhield Blazevic nauwe banden met Franjo Tudjman, de eerste president van het onafhankelijke Kroatië. Beiden deelden ideeën sinds de Kroatische Lente van de jaren zeventig. Blazevic sloot zich aan bij de Kroatische Democratische Unie (HDZ) en nam Dinamo Zagreb over, waar hij als voorzitter en trainer fungeerde terwijl de club van naam veranderde om de nieuwe politieke realiteit te weerspiegelen.

Het debuut dat een tijdperk markeerde

In 1994 werd hij bondscoach. Hij debuteerde op 23 maart met een 0-2 overwinning tegen Spanje in Mestalla, met doelpunten van Robert Prosinecki en Davor Suker. Dat resultaat kondigde de komst aan van een elftal dat het succesvolste zou worden uit het voormalige Joegoslavië.

Onder zijn leiding nam Kroatië deel aan het EK 1996, waar het in de kwartfinale tegen Duitsland sneuvelde, en bereikte het de glorie op het WK 1998 met de derde plaats. In 2000 legde hij de functie neer en begon een lange loopbaan die onder meer de nationale teams van Iran en Bosnië omvatte, evenals Zadar in 2015.

Een standpunt dat controverse opriep

Bij de Europese verkiezingen van 2019 verraste Blazevic de meest radicale sectoren van de Kroatische rechterzijde door de SDSS, de partij van de Serviërs in Kroatië, te steunen als protest tegen de beledigingen die hun leider Milorad Pupovac had ontvangen. “Alle mensen zijn gelijk”, verklaarde hij toen.

Miroslav Blazevic overleed op 8 februari 2023, een dag voor zijn 88e verjaardag.

Tags bij dit artikel