- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De kunstenaar herschept momenten uit The Shining, Twin Peaks en meer in Sims- en PS1-stijlen en onderzoekt geheugen, getrouwheid en onbenut creatief potentieel.

Door Miles Buckle’s Instagram te scrollen, zie je een opvallende fusie van cinema en videogames. Iconische momenten van regisseurs als Lynch, Hitchcock en Kubrick worden opnieuw vormgegeven in de blokkerige, beperkte visuals van oudere titels. Scènes verschuiven van gepolijst Hollywood naar de onhandige charme van vroege 3D of gepixelde werelden.

Filmmomenten herboren in vertrouwde game-engines

Een opvallende clip toont de beroemde ‘Here’s Johnny’-sequentie uit The Shining in de eigenzinnige stijl van The Sims 2. Een andere zet de opening van Twin Peaks om in de isometrische landschappen van SimCity 2000. Een low-poly Peter Finch houdt de vurige monoloog uit Network. Deze korte stukken voelen als koortsdromen die alleen in digitale clips bestaan.

Buckle ontwikkelde zijn aanpak door vroege blootstelling aan Minecraft-animaties en parodievideo’s. Hij experimenteerde met eigen creaties op YouTube voordat hij Blender ontdekte. De vrijheid van 3D-modelleren trok hem aan na jaren beperkt te zijn geweest door fysiek speelgoed en bouwblokken. Een kortstondige Twin Peaks-fangame op itch.io duwde hem verder richting low-poly technieken.

Universitair project onderzoekt geheugen en visuele getrouwheid

Voor zijn eindexamenexpositie aan Central Saint Martins presenteerde Buckle Nights Bridge. Het interactieve werk draaide op een gemodificeerde desktopcomputer uit de jaren negentig die hij had gerestaureerd met moderne onderdelen. Het verhaal volgt alledaagse routines in een alledaags appartement dat geleidelijk vreemde details onthult.

Het project koppelt persoonlijk geheugen aan veranderende grafische kwaliteit. Hedendaagse scènes gebruiken realistische rendering, terwijl flashbacks terugvallen naar PlayStation-modellen en vervolgens naar side-scrolling sprites. Naarmate herinneringen vervagen, neemt ook de visuele scherpte af. Buckle merkt op dat mensen zich gebeurtenissen uit hun jeugd vaak gestileerd en onvolmaakt herinneren in plaats van in accurate details.

Stijlkeuzes gerechtvaardigd door het verhaal

Buckle reflecteert op hoe zwart-witfilms tegenwoordig een bewuste artistieke keuze signaleren in plaats van budgetbeperkingen. Videogames dragen nog steeds de aanname dat low-fidelity graphics kleine teams of beperkte middelen aanduiden. Zijn werk vraagt zich af of narratieve context die stilistische beslissingen intentioneel en betekenisvol kan maken.

Ik voel me aangetrokken tot films waar nooit een videogame van gemaakt zou worden. Het is vrij frustrerend, want je denkt: iemand bezit de rechten hierop en dit zou nooit mogen gebeuren.

Huidige experimenten met Pixel Chix en fysiek-digitaal hybriden

Buckle maakt nu video’s geïnspireerd op het Mattel-speelgoed Pixel Chix uit 2005, een handheld poppenhuis met lcd-elementen. Hij verkent de mix van fysieke plastic onderdelen en digitale schermen en test ideeën met een scène uit The Apartment. De aanpak combineert vaste reële elementen met interactieve digitale lagen.

Hij ziet waarde in het herbezoeken van oudere game-esthetiek en genres die nooit hun volledige potentieel bereikten. Nieuwe hardwaretrends overschaduwen deze stijlen vaak voordat ze volledig kunnen worden verkend. Buckle gelooft dat bepaalde visuele benaderingen een diepere bestudering verdienen voorbij nostalgie.