Mike Flanagans carrie-serie weerklinkt met de dark phoenix-tragedie van jean grey

Prime Video-bewerking benadrukt telekinetische parallellen met de iconische mutant van de x-men en de nieuwe spider-man-film.

Mike Flanagans nieuwe carrie-serie op prime video is de vierde live-actionversie van stephen kings debuutroman. Toch trok dit jaar nog een andere krachtige jonge vrouw met psychische gaven de aandacht in spider-man: brand new day, waarin sadie sink een herziene jean grey speelt.

Jean grey wordt antagonist in brand new day

In dit universum mist jean de invloed van professor x en ontwikkelt ze zich tot de centrale antagonist. Haar motivatie draait om het redden van haar zus sara, die door de autoriteiten is ontvoerd. Het verhaal culmineert als peter parker haar probeert te kalmeren voordat ze manhattan verwoest als ze sara’s lot hoort.

Jean heeft zich in eerdere verhalen al tegen haar heldhaftige aard gekeerd, vooral in de dark phoenix saga uit 1980 van chris claremont en john byrne. Daar overweldigen haar groeiende psychische krachten haar, wat leidt tot een vernietigende razernij en een laatste keuze voor de dood boven verdere corruptie. Het verhaal deelt thematische overeenkomsten met carrie’s explosieve reactie op vernedering.

Historische banden tussen carrie en het x-men-icoon

Jean grey verscheen voor het eerst in 1963 in x-men #1 als marvel girl en werd aanvankelijk als tamelijk beperkt in macht neergezet. Claremont blies het personage in de jaren zeventig nieuw leven in als phoenix en presenteerde de evolutie deels als een statement over de competentie van vrouwen en de angst die dat opriep. Hij merkte op dat zelfs goddelijke macht elk individu kan breken.

Hoewel claremont en byrne carrie nooit expliciet als inspiratie noemden, domineerden de roman en brian de palma’s film uit 1976 de populaire cultuur. Wetenschappers hebben vaak verbanden gelegd tussen de twee telekinetische figuren.

Nieuwe wendingen in de flanagan-serie

De achtdelige carrie-serie breidt carrie’s krachtproeven uit, waaronder momenten als het veroorzaken van een neusbloeding bij chris. Het introduceert emaline als een mede-psychische met onduidelijke bedoelingen, wat een dynamiek schept die doet denken aan masterminds corruptie van jean in de strips. Een collectief van psychici dat carrie’s krachten nastreeft, weerspiegelt verder elementen uit het x-men-universum of de hellfire club.

Stephen king praat ook over het ‘tk-gen’ en de wetenschap achter carrie’s krachten. Wat de de palma-bewerking negeerde, was carrie’s plaats in het grotere universum: dat ze deel uitmaakt van een zusterschap van zeer getalenteerde vrouwen en dat gewoon niet weet.

— Mike Flanagan, Interview met entertainment weekly

Kritiek op de nadruk op superkrachten

De sterke focus van de serie op krachten dreigt het meer naar superheldenterritorium te verschuiven dan puur horror. Stephen king zelf heeft comic-terrein verkend en flanagan deelt die interesse, nadat hij een clayface-project voor dc had gepitcht. Vergelijkbare invloeden verschijnen in zijn andere werk, zoals aanraking-gebaseerde krachten in the haunting of hill house.

De aanpak behandelt carrie’s verhaal bijna als een mutant-oorsprongsverhaal, compleet met mogelijke rekrutering door figuren als magneto. Hoewel dat als gedachte-experiment vermakelijk is, ondermijnt het de kernhorrorelementen die het originele verhaal definiëren.

Tags bij dit artikel