Stephen Kings debuutroman Carrie onderscheidt zich door zijn compacte lengte en innovatieve structuur rond fictieve documenten. De nieuwe televisieserie van Mike Flanagan op Prime Video probeert die aanpak naar het scherm te brengen via interviews met overlevenden, maar de poging blijft onvolledig.
Het boek uit 1974 ontvouwt zich via brieven, fragmenten uit een true-crime-boek getiteld The Shadow Exploded, het latere memoir van Sue Snell en transcripties van een congresonderzoek bekend als het White Commission Report. Deze passages geven wetenschappelijke context bij Carries krachten en verhogen de spanning door te onthullen dat een ramp onvermijdelijk is.
Flanagans versie opent met interviews afgenomen door een vrouw gespeeld door Kate Siegel. Vroege afleveringen bevatten zinnen uit de roman, waaronder Sues beschrijving van een schaduw die zich rond Carrie verzamelde voor die explodeerde en haar opmerking dat de personages nog maar kinderen waren. Kijkers die een doorlopend mockumentary-formaat verwachten, merken al snel dat het middel vooral aan het begin voorkomt en pas in de seizoensfinale terugkeert.
De slotaflevering maakt duidelijk dat de interviewer deel uitmaakt van een groep telepaten die Carrie achtervolgt. In deze versie overleeft Carrie de avond van het schoolbal en gaat ze op de vlucht. De verschuiving haalt het verhaal weg van de afgebakende highschool-tragedie en brengt het dichter bij bredere elementen uit andere werken van King zoals Firestarter en Doctor Sleep.
De keuze zorgt ervoor dat de serie los komt te staan van de unieke reportagestijl van het bronmateriaal. Terwijl de roman de lezer overtuigt dat de gebeurtenissen bijna echt zouden kunnen zijn via de documentaire passages, krabt de serie slechts aan dat oppervlak voordat ze naar nieuw terrein overstapt.