Mike Flanagan herschept Margaret White als fel liefhebbende moeder in nieuwe Carrie-bewerking

Samantha Sloyan geeft een genuanceerde invulling aan het iconische personage voor Prime Video en wijkt af van Stephen Kings originele visie

Margaret White is een van de meest verontrustende figuren in het oeuvre van Stephen King. Als moeder van de titelheldin in "Carrie" staat ze al lang symbool voor religieus fanatisme en emotionele wreedheid. De nieuwe Prime Video-serie van Mike Flanagan toont een duidelijk andere versie van dit personage.

Klassieke vertolkingen creëerden een angstaanjagend archetype

In de oorspronkelijke roman is Margaret White een gewelddadige, geestelijk instabiele fanatica wier daden haar telekinetische dochter naar de rand van de afgrond drijven. De filmbewerking van Brian De Palma uit 1976 bracht het personage naar het scherm met Piper Laurie in de hoofdrol. Laurie kreeg er een Oscarnominatie voor, een prestatie die Sissy Spacek zeer prees.

Die versie sloot Carrie op en behandelde haar met angst en haat. De nieuwe serie houdt Margaret als buitenstaander die de buitenwereld afwijst, maar voegt lagen van moederlijke zorg toe die eerder ontbraken.

Samantha Sloyan brengt diepgang in een herziene rol

Samantha Sloyan neemt de rol op zich na eerder met Flanagan te hebben samengewerkt aan "Midnight Mass", waarin ze de fanatieke Bev Keane speelde. In plaats van die aanpak te herhalen, schept Sloyan een Margaret die vroom en scherp blijft maar duidelijk om haar dochter geeft, gespeeld door Summer H. Howell.

De verschuiving laat het publiek oprechte bezorgdheid zien wanneer Margaret ontdekt dat Carrie bijzondere krachten heeft. Ze botst nog steeds met de samenleving, maar haar voornaamste drijfveer lijkt het beschermen van haar kind op de enige manier die ze kent.

Margaret White is altijd een misbruiker geweest, gedefinieerd door de angst en haat die ze voor haar dochter voelt. In de onze houdt ze vurig van Carrie en weet ze gewoon niet hoe ze haar moet beschermen.

— Mike Flanagan, interview voor de serie

Creatieve risico’s onderscheiden de bewerking

Flanagan en zijn team kozen ervoor om nieuw terrein te verkennen in plaats van een strikt getrouwe hervertelling te leveren. Het resultaat geeft kijkers een Margaret die driedimensionaal aanvoelt, ook al blijft ze moeilijk om aardig te vinden. Deze aanpak beloont publiek dat openstaat voor herinterpretatie en blijft trouw aan de kernspanning van het verhaal.

Tags bij dit artikel