Mike Ditka, de hall of fame tight end en super bowl-winnende coach van de Chicago Bears wiens stoere persoonlijkheid hem de bijnaam Iron Mike opleverde, is overleden. Hij werd 86.
Zijn familie gaf een verklaring uit waarin ze hun diepe verdriet uiten over het verlies van hun echtgenoot, vader, grootvader en vriend. De verklaring benadrukte dat de wereld hem kende als een legendarische footballfiguur en leider van het Bears Super Bowl XX-kampioenschapsteam, maar dat zijn familie hem kende als het hart van hun huishouden.
Er is geen doodsoorzaak vrijgegeven. Ditka had in 2012 een lichte beroerte gehad en eerder hartaanvallen in 1988 en 2018. In een interview uit 2019 reflecteerde hij erop hoe anderen ooit twijfelden of hij een hart had, waarna medische incidenten het tegendeel bewezen.
Geboren als Michael Dyczko op 18 oktober 1939 in Carnegie, Pennsylvania, groeide Ditka op in een staalstadje nabij Pittsburgh. Hij excelleerde in drie sporten aan de University of Pittsburgh voordat de Bears hem in 1961 als vijfde overall draftten. Als rookie verdiende hij onderscheidingen na indrukwekkende ontvangstcijfers voor een tight end uit die tijd.
Zijn meest bekende actie vond plaats in 1962 toen hij een korte pass ving tegen de Steelers en acht tacklers brak op een winst van 63 yards. Ditka speelde later voor de Eagles en Cowboys, waar hij een touchdown ving in de super bowl-overwinning van 1972.
Na als assistent onder Tom Landry in Dallas te hebben gewerkt, keerde Ditka in 1982 terug bij de Bears als hoofdcoach. Hij leidde de franchise naar een record van 106-62 en zeven play-offoptredens. De Bears van 1985 gingen 15-1 in het reguliere seizoen en domineerden de play-offs voordat ze de New England Patriots met 46-10 versloegen in Super Bowl XX.
Belangrijke spelers waren quarterback Jim McMahon, running back Walter Payton en defensive tackle William Refrigerator Perry, die Ditka af en toe inzette in short-yardage-situaties. De coach uitte later spijt dat Payton niet scoorde in de super bowl.
Ditka's norse stijl en kenmerkende zonnebril maakten hem een culturele figuur. Zijn persona inspireerde de langlopende SNL-schets Bill Swerski's Superfans, met chicago-sportliefhebbers met snorren en donkere brillen die Da Bears prezen terwijl ze bij elkaar zaten in een sportbar.
Hij verscheen zelf in de show en maakte gastoptredens in series als Cheers, LA Law en Entourage. In de film Kicking & Screaming uit 2005 leverde hij memorabele teksten terwijl hij een jeugdsoccerteam hielp coachen.
Na zijn vertrek bij de Bears na het seizoen 1992 werkte Ditka als analist voor NBC voordat hij in 1997 terugkeerde als coach bij de New Orleans Saints. De Saints presteerden matig tijdens zijn periode, die een controversiële ruil van meerdere draftpicks omvatte om Ricky Williams te selecteren. Later sloot hij zich aan bij CBS en ESPN als commentator.
Ditka beschreef zichzelf als ultraconservatief en steunde Donald Trump in 2016. Zijn opmerkingen over protesten van Colin Kaepernick trokken kritiek van sommige waarnemers. In 2020 werd hij eigenaar en voorzitter van de X League, een vrouwen-tacklefootballcompetitie.
In het leven hebben veel mannen talent, maar talent op zichzelf is geen prestatie. Uitmuntendheid in football en uitmuntendheid in het leven ontstaat wanneer mannen hun kansen herkennen en die vervolgens met passie nastreven.
Ditka wordt overleefd door zijn vrouw en vier kinderen. Hij zal worden herinnerd als een van de meest kleurrijke en succesvolle figuren in de NFL-geschiedenis.