Mickey 17 van Bong Joon Ho krijgt cultpotentieel na kassateleurstelling

Robert Pattinson vertolkt twee rollen in een scherpe dystopische satire die de kenmerkende mix van donkere humor en sociale kritiek van de regisseur weerspiegelt.

Bong Joon Ho's Mickey 17 haalde niet de massale culturele impact van zijn Oscarwinnende Parasite. Toch levert het nieuwste Engelstalige project van de regisseur de donkere comedy en spanning die fans verwachten, gecentreerd rond een inventief uitgangspunt met twee versies van Robert Pattinson.

Het verhaal volgt wanhopige kolonisten op een verre ijsplaneet waar klonen een middel tot uitbuiting wordt. Volgens brancheberichten kostte de film Warner Bros. Discovery ongeveer 75 miljoen dollar aan de kassa, maar de film beloont herhaalde kijkbeurten met zijn groteske kijk op rijkdom en macht.

Klonen en klassenstrijd sturen het verhaal

In het middelpunt staat Mickey Barnes, gespeeld door Pattinson, die zich aanmeldt voor een dodelijke missie en de zeventiende kloon in de rij wordt. Hij doorstaat herhaalde sterfgevallen terwijl hij vasthoudt aan tijd met zijn vriendin Nasha, gespeeld door Naomi Ackie. Het verhaal is gebaseerd op Edward Ashtons roman Mickey7 maar breidt het aantal doden uit en verdiept de satire.

De leiding ligt bij Kenneth Marshall, gespeeld door Mark Ruffalo, wiens blufferige stijl en greep naar middelen een duidelijk portret schetsen van zelfzuchtig gezag. Bijrollen zijn voor Steven Yeun als een twijfelachtige vriend en Toni Collette als de vrouw van de politicus, waarmee een hiërarchie wordt afgerond waarin bepaalde levens als wegwerpbaar worden gezien.

Verbindingen met eerdere Engelstalige films van de regisseur

Mickey 17 echo's elementen uit Snowpiercer in zijn besloten, gelaagde samenleving en uit Okja in de behandeling van onschuldige wezens die verstrikt raken in menselijke wreedheid. Op de planeet Niflheim fungeren de inheemse Creepers zowel als slachtoffers als katalysatoren voor de ethische vragen in het verhaal.

De film onderzoekt wat er gebeurt als één man eindeloos vervangbaar wordt. Vroege scènes stellen klonen voor als taboe, maar de heersende klasse buigt de regels om de controle te behouden. Een tweede kloon duikt op met een scherpere kant, wat leidt tot conflict dat de hele machtsstructuur uitdaagt.

Sterktes en tekortkomingen in de satirische uitvoering

De film biedt een onderhoudende pressure-cookerplot terwijl hij een scherpe boodschap brengt over wegwerpwerknemers. Hij mist de precisie van Parasite of het tonale evenwicht van Memories of Murder en leunt in plaats daarvan op Pattinsons expressieve spel en vuile, door Terry Gilliam geïnspireerde beelden.

Toch landt de satire effectief. Kijkers zien hoe leiders offers rechtvaardigen voor persoonlijk gewin, en het verhaal bouwt op naar een chaotische derde akte die de gevestigde orde omverwerpt. Het resultaat voelt zowel vertrouwd als fris binnen Bongs oeuvre.

Tags bij dit artikel