- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Regisseur combineert archiefbeelden met nieuw drama om het verhaal van Canada’s Evel Knievel te vertellen, voorafgaand aan de bioscooprelease op 25 september

Het Toronto International Film Festival fungeert al jaren als springplank voor grote najaarsreleases, en dit jaar was er ruimte voor een typisch Canadees verhaal over ambitie en risico. Regisseur Michael Dowse brengt het bijzondere leven van durfduivel Ken Carter naar het witte doek in The Stunt Driver, een film die comedy, hart en authentieke archiefbeelden combineert.

Een Canadees icoon in de schijnwerpers

Carter verdiende de bijnaam Canada’s Evel Knievel met zijn levensgevaarlijke sprongen, maar zijn verhaal bleef grotendeels onbekend buiten zijn eigen land. Dowse kwam meer dan tien jaar geleden voor het eerst in aanraking met het verhaal via de documentaire The Devil at Your Heels uit 1981. De film volgt Carters vijf jaar durende poging om een raketaangedreven Lincoln Continental over een kilometerbreed stuk van de Saint Lawrence River te lanceren, een stunt die hem uiteindelijk het leven kostte.

De nieuwe film heeft Jay Baruchel in de rol van Carter, met Ed Helms en Ben Foster als figuren uit de kring van de stuntman, waaronder een versie van Knievel zelf. Baruchel werkt na vijftien jaar opnieuw samen met Dowse, na hun eerdere samenwerking aan Goon.

Creatieve oplossingen met een beperkt budget

Dowse legde uit dat het naspelen van de enorme sprongen middelen zou hebben gevergd die ver buiten het bereik van de productie lagen. In plaats daarvan licentieerde het team uitgebreide beelden uit de oorspronkelijke documentaire en monteerde die samen met nieuwe scènes. Er werd een verkleinde helling en auto gebouwd voor de dramatische sequenties, terwijl echte 16mm-film en verschillende formaten hielpen om de periodes naadloos te laten overlopen.

Elke keer dat de auto in beweging is, komt dat uit de documentaire van Robert Fortier... We gebruikten het om de periode neer te zetten en dingen te doen die onmogelijk waren.

Feit en dramatische vrijheid in evenwicht

De regisseur benadrukte dat hij dicht bij de gedocumenteerde gebeurtenissen bleef, terwijl hij emotionele diepgang toevoegde, vooral rond Carters relatie met zijn partner Gloria. Hij putte uit interviews en de bronnenfilm om scènes vorm te geven zonder grote plotpunten te verzinnen. Baruchel bereidde zich grondig voor en nam spraakmemo’s op met Carters eigen dialogen om de stem en de geest van de man te vangen.

Dowse merkte op dat Carters openheid over angst in een tijd waarin zulke kwetsbaarheid zelden werd besproken, een herkenbare menselijke laag aan het verhaal toevoegde. De film eindigt met echte beelden van het fatale ongeluk, een keuze die Dowse maakte om de waarheid te eren in plaats van het einde af te zwakken.

Een persoonlijke band met de dromer

Dowse zag parallellen tussen Carters twaalf jaar durende jacht op de sprong over de rivier en zijn eigen traject van meer dan tien jaar om de film bij het publiek te krijgen. Het project kende vertragingen, concurrerende biopics en financieringsproblemen, maar de regisseur hield vol. Hij ziet het verhaal als zowel inspirerend als waarschuwend: het viert de meedogenloze ambitie, maar erkent ook de prijs ervan.

The Stunt Driver komt op 25 september in beperkte bioscooprelease, na de wereldpremière op TIFF.