Michael Arden regisseert The Lost Boys voor Broadway na triomf met robotmusical

Na zijn Tony Award voor beste musical met een show over twee robots, leidt regisseur Michael Arden nu een weelderige toneelversie van de vampierfilm The Lost Boys uit 1987. De productie heeft een gerapporteerd prijskaartje van 25 miljoen dollar en verdiende 12 Tony-nominaties, waardoor het een kanshebber is in verschillende ontwerpcategorieën voorafgaand aan de ceremonie op zondag.

Arden omarmt de eigenzinnige charme van de cultfilm

Arden had de originele film nog niet gezien toen producers hem voor het eerst benaderden. Hij keek ernaar met zijn man en vond het verhaal over sexy vampiers op motoren verrassend leuk en niche. Als liefhebber van Anne Rice-romans zag hij potentieel in de cultstatus voor een musical die comedy, romantiek, thriller en horror combineert.

Het kernverhaal draait om een familie die met verandering en volwassen worden te maken heeft. Arden merkte op dat het materiaal meerdere genres natuurlijk laat samengaan op het toneel. Emotionele eerlijkheid blijft essentieel, zei hij, omdat zelfs verhalen over leven, dood en eeuwig leven zonder echte karaktermotivatie kunnen afglijden naar melodrama of slapstick.

The Lost Boys doet mee aan de Tony Awards

De show krijgt stevige concurrentie in de categorie beste musical van Two Strangers (Carry a Cake Across New York), Titanique en Schmigadoon!. Succes op zondag kan helpen de financiële risico’s te compenseren die eerdere vampiertheaterproducties zoals Dracula, the Musical en Lestat fataal werden.

Een ervaring creëren voor een divers publiek

Arden wil dat de show generaties overstijgt, van kinderen tot senioren. Hij wil iconische momenten uit de film respecteren en tegelijk aanpassen aan de eisen van live theater, waar het publiek tweeënhalf uur in een stoel zit in plaats van een film van negentig minuten te kijken. Het doel is om verwante werken te maken die respectvol maar toch onderscheidend zijn.

Publieksreacties sturen de aanpassingen. Arden kijkt vanuit de achterste rijen van de zaal om de betrokkenheid te peilen en let op momenten van collectieve stilte of gedeeld gelach. Hij waardeert de zeldzame ervaring van een groeps-mindmeld tijdens een voorstelling.

De rol van theater bij het opbouwen van empathie en gemeenschap

Arden hoopt dat kijkers vertrekken met het besef dat elke minuut telt, gezien het ontbreken van eeuwig leven. Hij ziet theater als middel tot empathie, waardoor het publiek zich kan verbinden met verhalen ver van hun eigen ervaringen. Hoe gevarieerder het publiek, hoe sterker het gevoel van gedeelde menselijkheid, of de personages nu robots, vampiers of stormoverlevers op een eiland zijn.

Praktische uitdagingen zijn de torenhoge kosten in New York en de druk van directe online recensies vanaf de try-outs. Arden sloeg een try-out buiten de stad over om het volledige budget meteen op het toneel te investeren, een beslissing mogelijk gemaakt door drie onafhankelijke producers in plaats van een grote studio.

Effecten in evenwicht brengen met het verhaal en nieuwe projecten verkennen

Speciale effecten moeten het verhaal dienen in plaats van het te overheersen. Arden wil dat het publiek de zaal verlaat met de focus op het verhaal, de personages en de nummers in plaats van op technische hoogstandjes. Hij bereidt al zijn volgende project voor: een show met antropomorfe dieren en geliefde nummers gezongen door pinguïns, die hij beschrijft als gevuld met licht na de duisternis van The Lost Boys.