Metallica opent Life Burns Faster-residency in Sphere Las Vegas met set uit vroege catalogus

Format zonder herhalingen en meeslepende visuals benadrukken de eerste van 24 shows in het Sphere-debuut van de band

Sphere Las Vegas vierde in september zijn derde verjaardag voordat Metallica zijn 24 shows tellende Life Burns Faster-residency op donderdagavond begon. De band introduceerde zijn No Repeat Weekend-format, dat eerder op de M72 World Tour in 2023 werd gebruikt, in de venue. Elke donderdag tot en met zaterdag bestaat uit twee volledig verschillende setlists zonder herhalingen.

Metallica duikt diep in vroege catalogus tijdens uitverkochte openingsavond

De 15 nummers tellende openingset leunde zwaar op het vroege materiaal van de band voor een volle zaal met trouwe fans die elke wisseling, kreet en gitaarsolo anticipeerden. Om 20:48 uur klonk AC/DC's It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll) als startsein. Een leeg podium met alleen microfoonstandaards op het golvende platform rond de Snake Pit maakte plaats voor The Ecstasy of Gold, waarna Lars Ulrich en zijn drumkit plotseling verschenen toen Battery door de zaal explodeerde.

Battery en Creeping Death maakten het publiek zelf tot het belangrijkste visuele element, met camera's die de toeschouwers over het enorme scherm projecteerden voordat de beelden overgingen in donkerder en complexere scènes. Sad but True plaatste de band in een enorme gotische kathedraal, waarbij de leden verschenen in torenhoge glas-in-loodramen vol gitaren en symbolen. Enorme orgelpijpen strekten zich uit in de ruimte terwijl James Hetfield regelmatig van gitaar wisselde.

Indrukwekkende visuals tillen nummers van The Shortest Straw tot Nothing Else Matters naar een hoger niveau

The Shortest Straw kreeg een volledig Vegas-thema met kaarten en gokautomaten, terwijl The Day That Never Comes enorme zandlopers toonde die oprezen uit een dor landschap. And Justice for All nam een donkerdere wending met een geblinddoekte Vrouwe Justitia die werd bewaakt door gevangenisbewakers voordat de wereld instortte. Een fan in de buurt, die Metallica al 23 keer had gezien, merkte op dat hij het nummer nog nooit live had gehoord; een snelle controle bevestigde dat de band het al twaalf jaar niet meer had gespeeld.

Nothing Else Matters bood een rustiger moment na de uitgebreide intro van Kirk Hammett, waardoor het nummer kon ademen met minimale visuals zodat de meeslepende akoestiek van de venue tot zijn recht kwam. De rustige passages voelden intiem aan voordat de laatste riffs het publiek weer meenamen.

The Call of Ktulu en Ride the Lightning leveren opvallende visuele momenten

Een van de meest indrukwekkende sequenties van de avond kwam tijdens The Call of Ktulu. Duisternis maakte plaats voor een uitgestrekte oceaan terwijl een enorm wezen uit de zee oprees en het hele visuele veld vulde, als een letterlijke interpretatie van de Lovecraftiaanse oorsprong van het nummer. Hetfield droeg het instrumentale nummer op aan de overleden bassist Cliff Burton.

Lux Æterna bracht geelgroene strepen die over de koepel raasden terwijl Ulrichs drums op een derde locatie verschenen. Ride the Lightning toonde elektriciteit die door een blauwviolette lucht scheurde en een reusachtige elektrische stoel die boven Hetfield materialiseerde. Seek & Destroy opende met een zwart-wit garagebeeld vol versterkers en posters voordat jonge Metallica-beelden verschenen en de setting overging in een rood digitaal landschap met futuristische SEARCH-graphics.

Master of Puppets sluit de avond af met monumentale beelden

Master of Puppets sloot de show af terwijl een brandende rood-oranje horizon overging in eindeloze rijen witte kruisen die zich uitstrekten naar een onmogelijke horizon. Het beeld veranderde in een surrealistische groene wereld terwijl de band soms minuscuul leek tegen de schaal van de productie.

Anders dan andere Sphere-shows die nummers theatraal herinterpreteren, bleef Metallica's optreden geworteld in rauwe rauwheid, waarbij de visuals van de venue als aanvulling dienden. De technologie veranderde de nummers niet, maar benadrukte juist hoe groot ze nog steeds zijn om de geavanceerde productie te omvatten. Bijna vijf decennia in hun carrière toonde de band dat hun muziek geen update nodig heeft om tijdloos te blijven.