Metallica's albums uit de jaren 80 gerangschikt: van thrashdebuut tot genredefinierend meesterwerk

Metallica behoort tot de succesvolste en meest gerespecteerde metalacts ooit, met meer dan 160 miljoen verkochte albums wereldwijd, tien Grammy Awards en zes opeenvolgende nummer-één-debuts in de Billboard-lijst. De groep uit San Francisco bouwde een trouwe aanhang op en hielp de metalcultuur vormgeven die meer dan vier decennia later nog steeds voortleeft.

De band speelde een centrale rol bij de lancering van thrashmetal in het begin van de jaren tachtig en werd later een boegbeeld voor heavy metal in het algemeen. Vier studioalbums verschenen in dat decennium, die nu allemaal als essentieel worden beschouwd. Hier zijn ze gerangschikt van het rauwe beginpunt tot het hoogtepunt van het decennium.

Kill 'Em All lanceert thrashmetal met ongefilterde intensiteit

Metallica's debuut uit 1983 geldt als een rauw, razendsnel statement dat thrashmetal hielp vestigen. De oorspronkelijke bezetting bestond uit James Hetfield op slaggitaar en zang, Dave Mustaine op leadgitaar, Cliff Burton op bas en Lars Ulrich op drums. Opvallende nummers zijn Hit the Lights, Seek & Destroy, Whiplash en The Four Horsemen.

Het album levert non-stop zware riffs, sobere teksten en krachtige drums met nauwelijks ruimte om adem te halen. Cliff Burtons bassolo op Anesthesia (Pulling Teeth) benadrukt zijn vaardigheid en muzikale breedte, kwaliteiten die de band door de eerste drie platen droegen tot aan zijn dood. Kill 'Em All blijft een fundamentele release in heavy metal.

...And Justice for All verruimt horizonnen na tragisch verlies

Uitgebracht in 1988 markeerde ...And Justice for All Metallica's meest ambitieuze en progressieve album van het decennium. Het verscheen als eerste plaat nadat bassist Cliff Burton om het leven kwam bij een busongeluk tijdens een tournee in Zweden. Jason Newsted kwam erbij op bas, maar zijn spel staat laag in de mix nadat engineers de gitaarfrequenties hebben opgevoerd.

De plaat toont ingewikkeld gitaarwerk en gedurfde structuurkeuzes, waaronder wisselende tempo's, ongebruikelijke maatsoorten en dynamische overgangen. Het introduceerde de eerste grote hit van de band, One, gebaseerd op de anti-oorlogsroman Johnny Got His Gun. Het nummer bouwt op naar explosieve drums en kenmerkende riffs, won een Grammy en hielp thrashmetal bij een breder publiek brengen. Andere hoogtepunten zijn Blackened, Harvester of Sorrow, The Shortest Straw en twee uitgebreide stukken van meer dan negen minuten die afsluiten met een ontroerend instrumentaal eerbetoon aan Burton.

Ride the Lightning toont duidelijke artistieke groei

Metallica's tweede album uit 1984 laat grote vooruitgang zien. Dave Mustaine vertrok net voor de opnames en werd vervangen door Kirk Hammett op leadgitaar. Het resultaat kenmerkt zich door meer muzikale diepgang, gelaagde gitaarharmonieën en sterkere songwriting.

Belangrijke nummers zijn de eerste instrumentale van de band The Call of Ktulu, het door Hemingway geïnspireerde For Whom The Bell Tolls, het op Pesach geïnspireerde Creeping Death, het minder bekende Escape en de eerste bijna-ballad van de groep Fade to Black. Cliff Burtons klassieke invloeden en muziektheoretische kennis komen overal naar voren, met name in de intro van Fight Fire with Fire.

Master of Puppets vangt de band op zijn hoogtepunt in de jaren 80

Master of Puppets geldt als Metallica's beste album van de jaren tachtig en een van de sterkste uit het hele oeuvre van de band. De release uit 1986 bouwt voort op de richting van Ride the Lightning met extra melodische passages en gitaarharmonieën die de zwaardere secties in evenwicht brengen. Van de akoestische opening van Battery tot de afsluitende Damage Inc. stroomt de plaat als een compleet statement zonder zwakke nummers.

Het titelnummer duurt meer dan acht minuten en bevat een melodische gitaarsectie met rijke harmonieën die een van de signature songs van de groep werd. Andere uitschieters zijn Welcome Home (Sanitarium), Disposable Heroes en het krachtige instrumentale Orion onder leiding van Cliff Burton. Het was het laatste album met de bassist, die later dat jaar overleed. Master of Puppets zette de lat hoger voor metalalbums en beïnvloedde talloze muzikanten wereldwijd.