Merritt Wever brengt nuance in de rol van een fictieve televisieproducer die verstrikt raakt in een risicovolle reality-stingoperatie in Lance Oppenheims Primetime. De film, die in première ging op het Filmfestival van Venetië en vorige week in de Verenigde Staten in de bioscoop verscheen, dramatiseert de opkomst en uiteindelijke ondergang van de realityshow To Catch a Predator uit de vroege jaren 2000.
Wever speelt Andie Bender, een samengesteld personage dat staat voor de producers die de operatie draaiende hielden. Ze beschrijft de rol als een die voortdurend de grens testte tussen het mogelijk maken van schade en het najagen van een verhaal. De actrice zei dat het script ruimte bood voor Andie om intern te debatteren of ze meeging in de agressieve tactieken van de show of juist zou terugtrekken.
Andie had altijd een soort van rotte kant die ik denk dat ze aan het bestrijden is, waar ze mee in het reine probeert te komen en keuzes omheen moet maken: gaat ze voor die rotte kant of probeert ze een andere richting op te gaan.
Ze vergeleek de worsteling met de fabel van twee wolven, een lichte en een donkere, en merkte op dat de uitkomst afhangt van welke wolf je voedt. De film positioneert Andie als de figuur van wie kijkers in eerste instantie hopen dat ze het morele kompas van de show zal zijn, om vervolgens te zien hoe ze anders kiest.
Wever bereidde zich voor door te praten met ervaren televisieproducers over het tijdperk vóór de smartphone. Ze leerde hoe producers zowel de logistiek als de persoonlijkheden van de presentatoren manageden. De gesprekken hielpen haar de specifieke druk te begrijpen van een host als Chris Hansen gefocust houden terwijl ze het ethische mijnenveld van de stings navigeerde.
Wever had Robert Pattinson nog nooit ontmoet voor dit project. Het tweetal raakte al snel op dezelfde golflengte via regisseur Lance Oppenheim en ging meteen aan de slag met de opnames. Oppenheims documentaire-achtergrond betekende minimale repetities. Wever zei dat die aanpak paste bij het materiaal en scènes organisch liet ontstaan op de set.
Oppenheims visuele stijl evolueert in de film: hij begint met realistische sequenties en omarmt daarna een meer opgeblazen, tabloideske esthetiek. Wever merkte op dat de toonwisselingen de toenemende chaos van de getoonde show weerspiegelden. Ze zei dat de definitieve montage haar onzeker maakte over welke versie van Andie het publiek uiteindelijk zou zien.
Ik herinner me dat ik wegliep en dacht: ‘Ik weet eigenlijk niet precies welke film we net hebben gemaakt. En ik weet niet welke film ze uiteindelijk zullen kiezen om te hebben gemaakt.’
De actrice verbond het project met haar eerdere film Series 7: The Contenders, die eveneens de donkere kant van realityformats onderzocht. Ze constateerde dat beide verhalen laten zien hoe snel entertainment kan overgaan in exploitatie. Wever voegde eraan toe dat de film gebaseerd is op een echt artikel, wat haar het vertrouwen gaf dat de morele vragen centraal zouden blijven en niet zouden ontaarden in een simpele afrekening.