Meriem Bennani had nooit verwacht dat haar nieuwste project zo persoonlijk zou worden. De Marokkaanse kunstenaar en filmmaker sprak met coregisseur Orian Barki tijdens een Variety Screening Series-gesprek en gaf toe dat de geanimeerde film ver uitgroeide tot haar oorspronkelijke idee.
Het verhaal volgt de 35-jarige Marokkaanse lesbienne Bouchra die in New York City haar leven, liefde en scenarioschrijven combineert. Alle personages verschijnen als antropomorfe dieren, in dezelfde stijl als het eerdere webseries 2 Lizards uit 2020. Hoewel het verhaal putte uit Bennani's eigen ervaringen met coming-out, lag de focus aanvankelijk op een bredere fictieve reis in plaats van haar specifieke familiedynamiek.
De ontwikkeling begon met bijdragen van onder meer cameraman John Michael Boling en animatieleider Jason Coombs. Toch miste het team tijdens de vroege montage en storyboarding een emotioneel middelpunt.
Bennani besloot haar moeder te benaderen voor meer inzicht in de reactie op de coming-out. Ze nam het gesprek op omdat haar eigen emoties haar regiewerk konden verstoren. Toen ze de audio aan Barki liet horen, werd meteen duidelijk welke richting de film moest nemen.
Ik wist dat ik te emotioneel zou zijn om als regisseur aanwezig te zijn. Ik zou er zijn als dochter. Dus nam ik de gesprekken op en speelde ze voor Orian af. … En we wisten op dat moment dat dat de film was en dat we die gesprekken erin moesten verwerken.
De opnames veranderden de hele structuur. Specificiteit werd de weg naar emotionele waarheid, aldus Bennani, die afstapte van een algemener portret ten gunste van deze intieme moeder-dochteruitwisseling.
De film debuteerde in Bennani's tentoonstelling bij Fondazione Prada in Milaan, die de productie ondersteunde. Later werd hij geselecteerd voor TIFF in 2025 en won hij de Gold Q-Hugo-prijs op het Chicago International Film Festival. De film is nu te streamen op Mubi.
Het publiek omarmt de handgemaakte, eigenzinnige animatie en de frisse vertelwijze. Barki is vooral tevreden met reacties die de originaliteit van zowel verhaal als beeld benadrukken.
Een reactie van een kijker viel op: een vriendin besefte dat ouderliefde geen volledig begrip hoeft te betekenen. Barki verbond dit direct met de kernboodschap van de film: de bereidheid om moeilijke gesprekken aan te gaan als een eigen vorm van acceptatie.
Het project put visueel en thematisch inspiratie uit films als Chungking Express van Wong Kar-wai en After Hours van Martin Scorsese, maar het persoonlijke familie-element bepaalde uiteindelijk de identiteit.