Regisseur Max Winkler tekende voor zes van de acht afleveringen in de nieuwste aflevering van Netflix' anthologieserie Monster, die draait om de bijlmoorden uit 1892 die aan Lizzie Borden worden toegeschreven. Het seizoen neemt creatieve vrijheden met de schaars gedocumenteerde zaak om te onderzoeken wat de toen 32-jarige, later vrijgesproken vrouw uit Massachusetts ertoe zou hebben kunnen drijven haar vader Andrew en stiefmoeder Abby te doden.
Winkler sloot het seizoen af met een opvallende overgang die Bordens verhaal koppelt aan dat van Aileen Wuornos, gespeeld door Sarah Paulson. Het laatste shot toont Wuornos, die in 1992 door een dodelijke injectie werd geëxecuteerd, in het hiernamaals begroet door de geesten van Borden (gespeeld door Ella Beatty) en haar minnares, huishoudster Bridget (gespeeld door Vicky Krieps). Deze verzonnen scène volgt op een even fictieve hoopvolle afloop voor Borden en Bridget, waarna scherp wordt overgegaan naar de klinische nasleep van Wuornos' dood.
De keuze benadrukt hoe weinig er is veranderd in maatschappelijke opvattingen over vrouwen die doden, legt Winkler uit. Hij wijst op het contrast tussen het sierlijke rode fluwelen gordijn aan het theatrale begin van het seizoen en het antiseptische blauwe gordijn aan het einde van Wuornos, met als doel emotionele resonantie over de eeuwen heen.
Er is de romantiek van Sarah en de vrede in het hiernamaals dat ze naar een betere plek gaan, en dan … dat antiseptische blauwe gordijn tegenover dat sierlijke, mooie, rode fluwelen gordijn in dat grote theater aan het begin.
Het seizoen debuteerde op nummer 1 in Netflix' Top TV-lijst en zet de sterke prestaties van de franchise voort. Winkler schreef een deel van de aantrekkingskracht toe aan het enorme bereik van het platform en het vermogen van de serie om entertainment te combineren met een onderzoek naar wat gewone mensen onder bepaalde omstandigheden tot monsterlijke daden aanzet.
Anders dan eerdere delen rond bekendere figuren als Jeffrey Dahmer of Ed Gein, liet de Borden-zaak meer ruimte voor verbeelding. Winkler beschreef de toon als hier en daar komisch en benadrukte de absurde verwachtingen die in het Amerika van de jaren 1890 aan vrouwen werden gesteld, met parallellen naar hedendaagse opvattingen. Hij vergeleek de productie met een mooi gebakdoosje met arseen erin.
Winkler regisseerde de openingsmoord als een gestileerde, operistische versie gebaseerd op het bekende kinderrijmpje. Sarah Adina Smith verzorgde de moord op de stiefmoeder, terwijl Winkler de dood van de vader in onverbloemde detail filmde: alle 41 slagen zonder muziek om de voorbedachten rade en de gruwel te onderstrepen. De sequentie laat de wisselende rollen van Lizzie en Bridget zien, waarbij de laatste uiteindelijk de beperkingen van de eerste doorbreekt.
Een uitdagende braakscène met Charlie Hunnam als Andrew Borden en Rebecca Hall als Abby vereiste praktische effecten. Hall, die een sterke afkeer heeft van braken, presteerde dapper ondanks zichtbare ongemakken, en Hunnam at zoals voorgeschreven oesters.
Winkler prees Paulsons voorbereiding en fysieke toewijding, vooral in een geïmproviseerde scène van de laatste maaltijd die beschermende kracht combineerde met kwetsbaarheid. Hij gaf toe tijdens het kijken te hebben gehuild.
Co-creators Ryan Murphy en Ian Brennan zien ruimte voor maximaal tien seizoenen. Winkler, die eerder met Murphy samenwerkte aan andere projecten, toonde interesse in voortzetting van de samenwerking maar gaf geen details over toekomstig werk.