Masters of the Universe doet He-Man herleven met Nicholas Galitzine in epische Travis Knight-film

Bijna vier decennia nadat de originele live-actionfilm Masters of the Universe flopte aan de kassa, keert Mattel terug naar het grote scherm met een frisse kijk op de zwaard-en-tovenarij-saga. De nieuwe productie, geregisseerd door Travis Knight, duurt 141 minuten en probeert de geest te heroveren van het jaren 80-eigendom dat ooit jonge kijkers boeide via speelgoed, strips en animatie.

Knight brengt ervaring mee uit eerder franchisewerk

Knight regisseerde eerder de goed ontvangen Bumblebee, een Transformers-spin-off die zich onderscheidde van zijn soortgenoten. Hier probeert hij iets soortgelijks door vertrouwd intellectueel eigendom om te zetten in iets boeiends. Het script is geschreven door meerdere scenaristen en probeert oprechte heldendaden te combineren met speelse steken naar het materiaal zelf.

Galitzine draagt het verhaal als Adam en He-Man

Britse acteur Nicholas Galitzine vertolkt prins Adam, die transformeert in de machtige krijger. Zijn optreden springt eruit doordat hij schakelt tussen kwetsbare balling op aarde en zelfverzekerde held. De film opent met Adam als jonge jongen op de planeet Eternia, voordat indringers onder leiding van Skeletor zijn leven verstoren.

Ondersteunende rollen zijn voor Idris Elba als de krijger Duncan en Camila Mendes als Teela. Jared Leto spreekt de schurk Skeletor in met een volledig digitale vertolking. Het verhaal volgt Adams terugkeer naar Eternia na jaren op aarde en zijn pogingen om het Zwaard van de Macht terug te winnen.

Production design en score vangen de franchisegeest

Production designer Guy Hendrix Dyas creëert kleurrijke, speelgoedachtige omgevingen die de originele esthetiek oproepen. Componist Daniel Pemberton levert een score vol energieke fantasy-metal elementen die doen denken aan de jaren 80. Deze elementen zorgen voor een deel van de sterkste nostalgische aantrekkingskracht van de film.

Lengte en toon zorgen voor ongelijkmatige ervaring

De lange speelduur leidt tot repetitieve actiescènes die het tempo vertragen na de opzet. Terwijl de beginscènes profiteren van fish-out-of-water-comedy en zelfreferentiële humor, leunen latere delen zwaar op grootschalige veldslagen. De film positioneert zichzelf uiteindelijk als mogelijke lancering voor verdere delen in de heroplevende serie.