Métis/Dene-filmmaker Marie Clements presenteert haar nieuwe driedelige muzikale documentaireserie Reclaim My Skin op 10 oktober op het Vancouver International Film Festival. Het project onderzoekt hoe kolonisatie inheemse vrouwen en Two-Spirit-personen hun autoriteit heeft ontnomen en hoe zij die invloed terugwinnen via activisme, politiek en creatief werk.
De vertoning volgt op de recente grote prijs die Clements won op VIFF voor haar film Where We Stand, die drie dagen eerder in première ging.
Het idee voor de serie kwam voort uit gesprekken tussen Clements en muzikant en componist Pura Fé, wiens optredens door het hele project heen te horen zijn. Fé stelde voor om zowel het historische verlies van macht onder inheemse vrouwen als hun huidige inspanningen om verandering teweeg te brengen te onderzoeken.
I just kind of felt that the cellular level of the power of women is extraordinary. And you definitely feel it when you’re in rooms with them, but also just the idea that it’s not just one voice. It’s going to take hundreds of voices to create a seismic change.
Clements gebruikt wat zij story songs noemt om de documentaire zowel visueel als auditief vorm te geven. Ze putte uit haar eerdere muziekdocumentaire The Road Forward, waarin muziek hielp om kijkers emotioneel te raken en nieuwe perspectieven op verhalen te openen. Muziek fungeert als universele taal die publiek van elke achtergrond aanspreekt.
Een opvallend segment toont Clements die Gloria Steinem interviewt in New York, samen met inheemse activisten Louise Wakerahkats:te Herne en Michelle Schenandoah. Het gesprek onthult vergeten verbanden tussen inheemse politieke tradities en de ontwikkeling van het feminisme.
Voordat kolonisten arriveerden, bekleedden inheemse vrouwen leiderschapsrollen met gelijke of hogere status in hun gemeenschappen. Deze autoriteit strekte zich uit tot sociale, spirituele en familiale sferen. Kolonisatie keerde die balans om, en vroege witte suffragettes ontmoetten inheemse vrouwen die meer vrijheden genoten dan zijzelf.
I love that the feminist movement was influenced by Indigenous women when they first met, and these white suffragettes began to understand that, oh, these Indigenous women have way more freedoms than we do, and how can that be?
Hoewel de serie terugkijkt, benadrukt Clements dat de thema's nog steeds urgent zijn. Inheemse families worden nog steeds geconfronteerd met het scheiden van kinderen en het verwijderen van mensen van de straat, wat echo's zijn van niet zo verre historische patronen. Voortdurende belangenbehartiging blijft essentieel om mensenrechten op elk niveau te beschermen.
Clements put uit de invloed van James Baldwin wanneer zij het publiek beschrijft als getuigen. Kunstenaars documenteren gebeurtenissen in realtime, en kijkers nemen actief deel aan dat verslag door zich te verdiepen in de gepresenteerde perspectieven.
Clements beschrijft het huidige moment als een renaissance voor inheemse filmmakers, met talent zowel voor als achter de camera. Voortdurende steun is nodig om het momentum vast te houden en authentieke verhalen te brengen waar het publiek naar vraagt.
It’s really about the story and it’s really about perspective. And the possibility of understanding something different is kind of always intriguing, right? It pulls you in.