Italiaans filmmaker Margherita Ferrari arriveert op het Busan International Film Festival met haar eerste speelfilm, “Föa – Once Upon a Future”, een coming-of-age verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van de gewelddadige G8-top in Genua in 2001. Het project markeert ook het debuut als producent van de gevierde regisseur Paolo Sorrentino.
Het verhaal draait om Nicole, een achttienjarige die acht maanden zwanger is wanneer ze drie demonstranten opvangt tijdens de dodelijke confrontaties die de top in Genua kenmerkten. Ferrari mengt historische gebeurtenissen met een dromerige, sprookjesachtige toon om te onderzoeken hoe die dagen een generatie blijvend hebben getekend.
‘Föa’ begint met een wond die de geschiedenis nooit helemaal heeft kunnen helen. Margherita Ferrari maakt van de herinnering aan Genua iets intiems en dromerigs, waarin het verleden stil terugkeert om de toekomst in vraag te stellen.
Ferrari was in juli 2001 pas vier jaar oud. Ze herinnert zich hoe haar familie de groene luiken in hun woonkamer in Genua sloot om de rook en het lawaai buiten te houden, waardoor ze gedwongen waren binnen te blijven in het donker tijdens de verzengende zomer. Dat gevoel van isolatie kwam tijdens de pandemie weer naar boven en vormde de sfeer van machteloosheid te midden van grotere krachten in de film.
Ze combineert deze persoonlijke blik met de bredere desillusie die haar generatiegenoten voelden. Het Genuese woord “Föa” betekent een verzonnen verhaal of fabel, dat het team gebruikte om gedocumenteerde geschiedenis te versmelten met fictieve verbeelding en emotionele waarheid.
De film heeft opkomende acteurs Gaia Ravina, Clara Tramontano, Iker Urgoiti en Gabriele Falsetta in de hoofdrollen. Hij ontstond uit Ferrari’s afstudeerkortfilm aan de Centro Sperimentale filmschool in Rome, nadat ze het uitgebreide idee aan Sorrentino had gepitcht.
Sorrentino’s bedrijf Numero 10 produceerde het project mee naast The Apartment en PiperFilm. PiperPlay verzorgt de internationale verkoop. Sorrentino bleef nauw betrokken bij het schrijven en monteren, terwijl hij Ferrari volledige creatieve vrijheid op de set gaf.
In een tijd waarin verbeelding beschermd moet worden, voelt het belangrijker dan ooit om nieuwe auteurs en hun eigenzinnige visies te steunen. Ik ben er bijzonder trots op dat Numero 10 deze reis begint met een film die verteld wordt vanuit zo’n krachtige vrouwelijke blik.
Ferrari hoopt dat de film verder gaat dan de vragen die de gebeurtenissen opriepen. Ze ziet een sprookjesachtig gevoel van opluchting aan het einde, zodat het publiek ruimte krijgt om zich een iets betere toekomst voor te stellen. Het kind dat Nicole draagt, zou nu halverwege de twintig zijn en symboliseert de voortdurende zoektocht naar wat komen gaat.