Margaret Atwood, de gevierde auteur achter dystopische klassiekers zoals The Handmaid's Tale, vertelde openhartig over haar filmvoorkeuren tijdens een Reddit AMA in 2017. Op 78-jarige leeftijd ging ze direct in gesprek met fans terwijl ze haar nieuwe roman Hag-Seed promootte en de lancering van de televisieadaptatie van haar baanbrekende werk vierde.
Op de vraag naar guilty pleasure-films noemde Atwood verschillende titels die haar aanspraken. Ze prees het Zweedse vampierverhaal Let the Right One In uit 2008 om zijn ingetogen intensiteit. Ook roemde ze de prestaties van Christopher Lee in meerdere Hammer-horrorproducties waarin hij graaf Dracula speelde.
Lee vertolkte de iconische rol voor het eerst in de film Horror of Dracula uit 1958. Die kleurrijke productie startte een lange reeks vervolgen met de acteur, waarvan er vele memorabele titels droegen zoals Dracula Has Risen from the Grave en Dracula A.D. 1972. Atwood gaf aan waardering te hebben voor Lee's kenmerkende stijl in deze films.
De Zweedse film Let the Right One In volgt een eenzame jongen die bevriend raakt met een mysterieuze nieuwe buur in Stockholm in de jaren tachtig. Al snel blijkt de buur een eeuwenoude vampier te zijn die voor zijn overleving afhankelijk is van een verzorger. Critici beschouwen de film al jaren als een van de sterkste horrorreleases van dat jaar.
[T]here are so many of them! Just saw 'Miss Congeniality' again on a plane — very funny! Also 'The Producers' and 'Young Frankenstein.' Also 'Singin' in the Rain' when depressed. In the World o' Vampires, I am a Christopher Lee fan, but also 'Let The Right One In,' Swedish version. 'Night of the Living Dead,' first one ... a classy, low-budget horror film. I could go on ...
Atwood sprak ook haar bewondering uit voor George A. Romero's Night of the Living Dead uit 1968. Ze noemde de lowbudgetproductie, gemaakt voor ongeveer 125.000 dollar, een classy horrorfilm. De film verwierf blijvende bekendheid, ondanks dat hij vroeg in het publieke domein belandde door een ontbrekende copyrightvermelding, wat de financiële opbrengsten voor de makers beperkte.
Het verhaal draait om een groep die vastzit in een huis op het platteland terwijl ondode aanvallers naderen. Het bevat sterke prestaties van Duane Jones als de kalme Ben en Judith O'Dea als de getraumatiseerde Barbra. De film hielp moderne zombieverhalen vorm te geven zonder ooit het woord zombie te gebruiken.
Naast horror noemde Atwood ook enkele lichtere films die ze graag kijkt. Ze vond de Sandra Bullock-komedie Miss Congeniality oprecht grappig na het opnieuw te hebben gezien tijdens een vlucht. Ook noemde ze Mel Brooks-klassiekers The Producers en Young Frankenstein tot haar favorieten.
Wanneer ze zich neerslachtig voelt, kiest ze voor de musical Singin' in the Rain uit 1952. De film van Stanley Donen en Gene Kelly toont Hollywoods overgang van stomme films naar geluidsfilm met levendige kleuren en memorabele danssequenties.