Italiaanse producent en beeldend kunstenaar Marco Perego is teruggekeerd van het Filmfestival van Cannes met een duidelijke missie. Vers van het steunen van twee van de belangrijkste prijswinnaars van het evenement, wil hij de onafhankelijke filmwereld oproepen tot meer samenwerking en wederzijdse bescherming.
Perego trad op als producent van Cristian Mungiu's Fjord, die de Gouden Palm won, en Andrey Zvyagintsev's Minotaur, die de Grand Prix ontving. Hij droeg ook bij aan de teams achter James Gray's competitie-inzending Paper Tiger en Kantemir Balagov's Directors' Fortnight-openingsfilm Butterfly Jam. Alle projecten liepen via zijn bedrijf Leaf Entertainment, in samenwerking met producent Michael Cerenzie.
De veelzijdige kunstenaar, die ooit professioneel voetbalde en getrouwd is met Oscarwinnares Zoe Saldaña, ziet deze successen als een startpunt voor bredere industriedialogen in plaats van een persoonlijk succes.
Perego heeft het Manifesto of a Creative Community Rooted in Purpose uitgebracht, geïnspireerd door historische kunstenaarsverklaringen. Een belangrijke zin stelt dat wederzijdse bescherming meer vrijheid brengt en dat elkaar steunen moed opbouwt. Hij wil deze ideeën toepassen in de internationale filmgemeenschap.
Het idee is om regisseurs met een visie te steunen, zoals Cristian en Andrey of hun producenten Pascal Caucheteux en Charles Gillibert, en die visie te beschermen. Het zal nooit mijn visie zijn. En als hun visie niet slaagt in de markt, wil ik er toch zijn om hen te beschermen.
Hij vraagt zich af wat de komende vijf jaar zal brengen voor de cinema met de opkomst van AI-tools en hoe het auteurs zal vergaan. Films als Fjord en Minotaur, merkt hij op, openen gesprekken over de menselijke conditie in plaats van simpelweg entertainment te bieden.
Perego bereidt zijn tweede speelfilm Petrichor voor, mede geschreven met Alexander Dinelaris van Birdman. De film met Valeria Golino, Isabella Rossellini en Tommaso Ragno is in 35mm geschoten door cameraman Janusz Kaminski in de regio rond het Gardameer waar Perego opgroeide en wordt nu gemonteerd in de Cinecittà Studios in Rome.
Het verhaal is gebaseerd op de ervaring van zijn moeder die in 2004 drie jaar haar stem verloor. Het volgt de reis van een vrouw om die terug te winnen. Isabella Rossellini speelt de dokter en logopedist. Perego maakte eerder de korte film Dovecote, die op de shortlist van de Academy Awards belandde en te zien was in het Vaticaanse paviljoen van de Biënnale van Venetië.
Andere projecten die hij steunt zijn een nieuwe film van Lucrecia Martel, Philippe Parreno's Riverrun en Dinelaris' regiedebuut Still Life, waarin Perego ook acteert. Saldaña is momenteel bezig met de Netflix-productie Positano met Matthew McConaughey in dezelfde studio in Rome.
Perego beschrijft de huidige periode voor de onafhankelijke cinema als vreemd en roept filmmakers en producenten op om elkaar te ontmoeten, hun positie te bespreken en een collectieve aanpak te ontwikkelen. Zijn boodschap aan collega's is direct: hij is beschikbaar en toegewijd om serieuze steun te bieden.
Ik denk dat dat een goed principe is, om te beginnen over community en collectief te praten. Wat gaat er de komende vijf jaar gebeuren met de cinema met al die nieuwe input van AI? Wat gaat er gebeuren met deze auteurs?