Iraanse filmmaker Majid Majidi arriveerde met een zwaar gemoed in Zuid-Korea. Hij had overwogen het Busan International Film Festival helemaal over te slaan, maar besloot toch te reizen zodat zijn nieuwe film een boodschap kon overbrengen over de problemen waarmee mensen thuis te maken hebben.
Majidi wilde de uitnodiging om Midday Meal te presenteren op de editie van 2026 aanvankelijk afslaan. Het besluit viel hem zwaar vanwege het aanhoudende conflict en de emotionele belasting van het verlaten van Iran in zo’n periode. Eenmaal in Busan legde hij uit dat de kans om zelfs maar een kleine boodschap van zijn volk over te brengen hem overtuigde om de reis te maken.
Deze reis was erg moeilijk voor mij, omdat ik me erg gedeprimeerd en uitgeput voelde en ik Iran echt niet wilde verlaten tijdens de aanhoudende situatie. Maar toen bedacht ik dat mijn film en ik misschien een of andere kleine boodschap van mijn volk aan de mensen van andere landen en andere plaatsen konden overbrengen, en besloot ik te komen.
Hij ging niet in op details over hoe hij Zuid-Korea bereikte te midden van een Amerikaanse zeeblokkade en luchtvaartsancties. Eenmaal daar sprak hij rechtstreeks over het leed van burgers door het conflict.
Majidi beschreef wijdverbreide schade aan huizen en de dood van burgers, waaronder veel kinderen bij een schoolbombardement in Minab. Hij benadrukte dat gewone Iraniërs de dupe zijn van sancties en militaire acties, maar veerkrachtig blijven en zich niet willen onderwerpen aan druk van buitenaf.
Midday Meal volgt een toegewijde leraar in een arm dorp in de regio Chabahar die alles op het spel zet om zijn school draaiende te houden wanneer de gratis maaltijden voor leerlingen plotseling stoppen. Het verhaal verkent morele dilemma’s terwijl de leraar en zijn moeder hun beperkte middelen aanspreken om de kinderen te voeden, zelfs door riskante grensoverschrijdende activiteiten te ondernemen voor extra geld.
De film gebruikt weidse dronebeelden over de dramatische rotsformaties van de regio om de persoonlijke worsteling van de leraar tegen het uitgestrekte landschap te plaatsen. Alle rollen worden gespeeld door niet-professionele acteurs die ter plaatse zijn gecast, een kenmerkende aanpak van Majidi die authenticiteit aan de vertolkingen geeft.
Majidi vertelt al jaren verhalen over kinderen en families aan de rand van de samenleving. Zijn eerdere werken, waaronder het met een Oscar genomineerde Children of Heaven, maakten hem tot een vooraanstaande stem in de Iraanse cinema, bekend om het combineren van sociale kwesties met emotionele diepgang.
Hij merkte op dat de film was bedacht vóór de laatste escalatie, maar extra weerklank heeft gekregen nu sancties en conflict de ontberingen voor kwetsbare gemeenschappen verdiepen, vooral voor kinderen die geen toegang hebben tot voedsel en medicijnen.