- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De thriller uit 2021 maakt van snelle veroudering een existentiële nachtmerrie die echo's oproept van Rod Serlings klassieke anthologieserie.

M. Night Shyamalan opende de jaren twintig met de thriller Old uit 2021, een conceptueel rijke horrorfilm die tot zijn meest ambitieuze werken behoort. Het verhaal draait om een strand dat het verouderingsproces versnelt, waardoor een familie gedwongen wordt de sterfelijkheid onder ogen te zien terwijl pijnlijke geheimen voor hun kinderen worden verborgen. Gebaseerd op de Franse graphic novel Sandcastle, combineert de film familiedrama met bovennatuurlijke elementen in een setting op één locatie.

Old maakt van een simpel uitgangspunt meedogenloze horror

De film opent met ouders Prisca en Guy, gespeeld door Vicky Krieps en Gael García Bernal, op een tropische vakantie die hun jonge kinderen moet afschermen van het nieuws over een naderende scheiding. Wat begint als een gewone stranddag escaleert al snel wanneer de groep beseft dat de tijd in een alarmerend tempo verstrijkt. Personages verouderen ongeveer een jaar per halfuur, waardoor kinderen binnen enkele uren volwassenen worden en bestaande gezondheidsproblemen tot angstaanjagende extremen worden opgeblazen.

Shyamalan beperkt de actie tot een afgelegen kuststrook in de Dominicaanse Republiek, waardoor de isolatie wordt versterkt ondanks de open uitzichten. De productie vond plaats tijdens het hoogtepunt van de covid-19-pandemie, wat het verhaal een extra laag onbehagen geeft over opsluiting en het verstrijken van de tijd. Het verhaal onderzoekt alle facetten van familiedynamiek onder extreme druk, van ouderlijke bescherming tot het afbrokkelen van volwassen façades.

Shyamalan put directe inspiratie uit The Twilight Zone

The Twilight Zone diende als belangrijke invloed op Shyamalan's benadering van Old. De regisseur heeft verwezen naar de anthologieserie uit de jaren zestig naast andere werken zoals Nicolas Roegs Walkabout. Zowel de film als de serie gedijen op het vervullen van wensen of het introduceren van wendingen die diepere menselijke angsten blootleggen, vaak met ironische of tragische uitkomsten.

Afleveringen van The Twilight Zone plaatsten gewone mensen vaak in buitengewone situaties gekenmerkt door absurditeit of morele afrekening. Old spiegelt deze structuur door een heel leven aan ervaringen te comprimeren in ongeveer negentig minuten, waardoor personages geen kans krijgen om van het heden te genieten. Het resultaat voelt meer ervaringsgericht dan belerend en levert viscerale schokken op door versnelde fysieke aftakeling en psychologische spanning.

De film levert Twilight Zone-achtige ironie met een moderne twist

Net als veel Twilight Zone-verhalen bouwt Old op naar een finale onthulling. Hoewel de wending enige kritiek heeft gekregen omdat die te netjes aanvoelt na de voorafgaande intensiteit, excelleert de film in het vasthouden van de kenmerkende mix van sociale observatie en donkere humor uit de serie. Hij onderscheidt zich onder cinematische pogingen om die anthologiesfeer te heroveren door zijn gerichte uitvoering en bereidheid om één high-conceptidee tot het uiterste door te voeren.