Luis de la Fuente gaat het WK met rust en ambitie tegemoet: 'De hoop van Spanje steunt op feiten'

Luis de la Fuente, geboren in 1961 in Haro, wordt 65 tijdens het WK 2026, op dezelfde dag dat Spanje debuteert tegen Saoedi-Arabië. De bondscoach straalt een boodschap van serene optimisme uit. Hij kent het potentieel van zijn selectie en de verwachtingen in het land, maar beseft ook dat andere landen in een vergelijkbare situatie verkeren aan de vooravond van een toernooi dat voor het eerst 48 teams telt.

Van de velden van Haro naar de bank van de nationale ploeg

Op de vraag wat hij zou zeggen tegen de jonge speler die destijds met de auto van Haro naar Bilbao reed voor een test bij Athletic, antwoordt De la Fuente met een levensles. Hij raadt aan elk moment te genieten en de ervaring van Spanje op een WK te zien als een persoonlijke les. Hij had nooit durven dromen zo ver te komen. Hij benadrukt dat volharding, discipline en toewijding de sleutels zijn tot doelen die hij in zijn jeugd niet eens voor ogen had.

De trainer benadrukt dat hij zichzelf niet als voorbeeld ziet, maar wel als een geval van veerkracht. Kansen komen, zegt hij, als je er klaar voor bent. In zijn geval viel alles op het juiste moment op zijn plaats: in volle maturiteit, met meer rust, ervaring en vorming binnen de Spaanse voetbalbond. Hij noemt zichzelf een bevoorrecht mens.

De werkloosheid overwinnen en de weg heropbouwen

Jaren geleden doorliep hij een moeilijke periode van achttien maanden zonder team. Als vader van drie kinderen woog de onzekerheid zwaar. Hij voelde zich buiten het ritme van het voetbal en zag de toekomst somberder worden. In plaats van op te geven, verdiepte hij zich nog meer in zijn werk, reisde meer en bleef in contact met de sport. Een klein krantenbericht markeerde het begin van zijn huidige project. Vandaag moedigt hij mensen in een vergelijkbare situatie aan om door te zetten en andere deuren te proberen als er een dichtgaat.

De familie en de groepssfeer in de stage

Lange stages maken al jaren deel uit van zijn leven, zowel als speler als als trainer. In zijn huidige rol als bondscoach heeft hij bijna zes maanden buitenhuis doorgebracht door reizen en verplichtingen. De scheiding van het gezin valt zwaar, maar de groep vormt een tweede familie waarin hij zich even gelukkig voelt. Het 24 uur per dag samenleven verloopt makkelijker dankzij die familiale sfeer die begrip en tolerantie bevordert.

Spelersselectie en cohesie in de kleedkamer

De la Fuente had liever een bredere lijst gehad, van dertig of veertig spelers, omdat hij vertrouwt op zijn vermogen om de sfeer te beheren. Hij kiest betrouwbare mensen die hij kent en van wie hij zeker weet dat ze hun steentje bijdragen. Hij benadrukt dat het belang van de groep altijd vooropstaat en dat bijna honderd mensen, van spelers tot staf en andere afdelingen, dezelfde geest delen zonder verwijten.

Namen als Eric García, die na jaren afwezigheid terugkeert, of Marc Pubill, die debuteert, integreren probleemloos. Alle opgeroepen spelers onderscheiden zich niet alleen door hun voetbalniveau, maar ook door hun vermogen om veertig of vijftig dagen samen te leven. De bondscoach waardeert vooral die menselijke soliditeit.

De moeilijkste afwezigheden en het bericht aan de veteranen

Spelers die perfect in de selectie zouden passen buiten houden, is het moeilijkst. De la Fuente heeft met sommigen gesproken en houdt een relatie gebaseerd op eerlijkheid. De beslissingen worden professioneel genomen en de meeste spelers begrijpen ze. Gevallen als Dani Carvajal, Álvaro Morata en Álex Remiro doen extra pijn door hun rol als aanvoerders of hun bijdrage aan de sfeer. Remiro was bijvoorbeeld de enige speler van het EK die geen minuten maakte, maar fungeerde als bindmiddel van de groep.

De hoop in het land en de eerste tegenstander

De bondscoach voelt de grote verwachting rond de selectie. Kinderen met shirts die om handtekeningen en foto’s vragen, weerspiegelen die hoop, die hij duidelijk onderscheidt van verwachtingen. Hij vindt dat de hoop op feiten steunt: het team functioneert, speelt goed en wint. Andere landen delen dezelfde ambitie, daarom is respect voor de tegenstanders essentieel. Hij ziet het land liever optimistisch en positief.

Het debuut tegen Kaapverdië wordt erg moeilijk. De trainer wijst op het technische, tactische en fysieke niveau van hun spelers, van wie velen in Europa actief zijn. De eerste wedstrijd is altijd het belangrijkst en dit format met 48 teams geeft teams als Kaapverdië de kans om te verrassen.

De normaliteit als kracht en de terugkeer van geblesseerden

Twaalf spelers keren terug ten opzichte van het WK in Qatar. De la Fuente waardeert de ervaring die ze kunnen doorgeven, maar benadrukt dat het team elke competitie met dezelfde ernst benadert. Die normaliteit brengt rust en zekerheid. Over Nico Williams, Lamine Yamal en Víctor bevestigt hij dat ze fit aan de eerste wedstrijd beginnen na hun evolutie bij hun clubs nauwlettend te volgen. Gavi reageerde met absolute oprechtheid toen hij hoorde dat hij was opgeroepen, wat de groepssfeer weerspiegelt.

Fermín López heeft een moeilijke periode achter de rug door zijn blessure. De bondscoach heeft met hem gesproken en steun uitgesproken voor zijn herstel. Hij waardeert zowel zijn kwaliteit als zijn persoonlijkheid en verzekert dat hij weer belangrijke momenten zal beleven.

De doelmannen en het dagelijks leven in de stage

Over de doelmannen toont De la Fuente absolute rust. De beschikbare keepers, onder wie David Raya, Joan García, Leo Román en Robert Sánchez, geven hem volledig vertrouwen. Hij waardeert de ervaring die hij met Joan García in de jeugdelftallen deelde en sluit vier doelmannen uit omdat drie voldoende zijn.

De muziek in de kleedkamer is gevarieerd en leuk. De bondscoach geniet van de sfeer en draagt oordopjes voor als het volume te hoog wordt. Wat zijn eigen routine betreft, besteedt hij dagelijks minstens een uur aan sport en deelt hij momenten van samenzijn voor de maaltijden. Hij slaapt weinig, maar voelt zich gelukkig en waardeert persoonlijke ruimte wanneer die zich voordoet.

Op de vraag over de kerk in Chattanooga antwoordt hij nuchter dat hij veel met God praat en dat ze elkaar goed begrijpen.