De losse bewerkingen van 'The Gambler' van Dostojevski tot moderne film

Rupert Wyatts remake uit 2014 met Mark Wahlberg haalt vage lijnen uit de versie uit 1974 en de roman uit 1866, terwijl verslaving en schuld centraal staan.

Rupert Wyatt regisseerde de film The Gambler uit 2014, met Mark Wahlberg in de rol van literatuurprofessor Jim Bennett. Het verhaal volgt Bennett terwijl hij steeds dieper in de schulden raakt door zijn gokverslaving en te maken krijgt met dreigementen van gevaarlijke geldschieters in Los Angeles.

Hoofdverhaal en personagedynamiek in de versie uit 2014

Bennett heeft al flinke bedragen te goed aan ondergrondse figuren als de film begint. Hij heeft een week om zijn rekeningen te vereffenen of hij krijgt te maken met dodelijke gevolgen. Zijn strenge opvattingen over literatuur onderscheiden hem. Hij prijst Shakespeare als het hoogtepunt van literaire prestaties en ziet de meeste andere schrijvers als tekortschietend. Slechts één studente, gespeeld door Brie Larson, verdient zijn respect. Zij werkt 's nachts als serveerster in dezelfde illegale goktent waar Bennett alles heeft verloren.

Trots drijft een groot deel van het conflict. Een geldschieter gespeeld door John Goodman biedt geld aan om Bennetts gevaarlijke schulden te vereffenen. De prijs is een openlijke bekentenis dat hij geen man is. Bennett wijst het aanbod af en wendt zich in plaats daarvan tot zijn moeder, gespeeld door Jessica Lange, voor het geld. Hij zet het meteen weer op het spel aan de tafels.

Verbindingen met de remake uit 1974 en de sombere toon

De film uit 2014 is een remake van een gelijknamige film uit 1974. Karel Reisz regisseerde die eerdere versie, met James Caan in de hoofdrol. James Toback schreef het scenario. Het verhaal uit 1974 eindigt op een sombere noot nadat de protagonist een snee in het gezicht krijgt van een sekswerker met een switchblade.

Dostojevski's roman uit 1866 als verre bron

Beide films staan op afstand van Fjodor Dostojevski's roman The Gambler uit 1866. In het boek dient tutor Alexei Ivanovich een rijke Russische familie die verblijft in een hotel. De generaal, zijn werkgever, wacht op een erfenis van een familielid terwijl hij hoopt te ontsnappen aan oplopende schulden. Alexei plaatst weddenschappen voor de stiefdochter van de generaal, Polina, met haar geld en raakt al snel zelf in de greep van het gokvirus.

Een rijke tante arriveert, onterft haar familieleden en verliest vervolgens grote bedragen aan de roulette. Alexei beleeft een geluksstreak die hem kortstondig rijk maakt. Het verhaal verkent lagen van wanhoop en schuld over generaties. Dostojevski putte uit zijn eigen worsteling met gokken bij het schrijven van het verhaal.

Gedeelde thema's van verslaving, arrogantie en schuld

De sterkste verbinding tussen de roman en beide films ligt in de krachtige greep van het gokken. Wyatts versie toont Bennett die zijn dwang maskeert achter intellectuele arrogantie. De film uit 1974 presenteert een personage dat soortgelijke driften verhult in zelfmedelijden. Dostojevski schildert de gewoonte af als een destructieve kracht die iedereen treft, ongeacht leeftijd of klasse. Schuld blijft de centrale drijfveer in elke vertelling en gaat vaak over van familieleden.

but he's very much at home playing a d***head who's gotten in too deep.

— Bilge Ebiri, Vulture, Review of the 2014 film

De release uit 2014 bracht ongeveer 30 miljoen dollar op aan de kassa tegenover een budget van 31 miljoen dollar. Critici gaven gemengde recensies, maar het project behoudt een gedurfde energie, gedragen door sterke bijrollen waaronder die van John Goodman.

Tags bij dit artikel