- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Capcom-bewerking combineert cameo's van beroemdheden met ongelijkmatige humor en vechtscènes voor release op 16 oktober.

Een sterrenbezetting en een regisseur bekend om absurde comedy brengen Street Fighter naar het grote scherm, maar vroege recensies suggereren dat de gok niet heeft uitgepakt. De live-actionbewerking van Capcom’s langlopende vechtspelserie arriveert op 16 oktober in de bioscopen met een score van 41 procent op Rotten Tomatoes.

Cast met grote namen en B-filmambities

Noah Centineo speelt Ken Masters naast Andrew Koji als Ryu en Callina Liang als Chun-Li. Cody Rhodes vertolkt Guile, 50 Cent speelt Balrog en Eric André verschijnt als ringpresentator Don Sauvage. David Dastmalchian neemt de schurkenrol van M. Bison op zich. Regisseur Kitao Sakurai kiest vanaf het begin voor een bewust sullige toon.

Critici wijzen op rommelige vertelstructuur en ongelijkmatige humor

Veel recensenten beschrijven de film als een onsamenhangende mengelmoes van afgekapte verhaallijnen en grappen die niet werken. Vergelijkingen met andere recente gameverfilmingen merken op dat de film de pure verveling van sommige titels vermijdt, maar tekortschiet in de gerichte energie van films als Mortal Kombat 2.

Het barst van de ingewikkelde plotwendingen en verwarrend opgezette grappen. Maar de grootste zonde van een film is het vervelen van het publiek, en deze “Street Fighter” mag er trots op zijn dat hij daar nooit in de buurt komt.

David Dastmalchians ogen rollen weg terwijl hij zijn duimen in de oogkassen van een snikkende wetenschapper drukt... Het is een perfecte prestatie — een masterclass in B-filmkamp. Helaas komt niemand anders in Street Fighter ook maar in de buurt van het niveau van Dastmalchian.

Vechtscènes krijgen lof te midden van structurele problemen

Verschillende critici prijzen de actiechoreografie omdat die de flashy geest van de games weet te vangen. De sequenties tonen een reeks vechters, maar overweldigen kijkers soms door te springen tussen te veel confrontaties.

Het allerbelangrijkste is dat de film zich toelegt op de pakkende pyrotechniek van de vechtscènes... Tegen het einde kun je je bijna voorstellen hoe een kind uit de jaren negentig op weg naar buiten de lucht inslaat en -schopt.

Nostalgie-elementen roepen gemengde reacties op

De productie leunt zwaar op verwijzingen naar de jaren negentig, die sommige media anachronistisch of tonale inconsistent noemen. Een recensent wijst op tijdlijn-fouten, zoals een scène uit 1987 met een lied uit 1993 en een verwijzing uit 1993 naar een menu-item dat jaren later werd geïntroduceerd.

Street Fighter is dommer dan een doos stenen, maar heb je ooit stenen naar dingen gegooid? Het kan best leuk zijn met de juiste combinatie van enthousiaste vrienden en een anarchistische geest.