Lisa Edelstein combineert een drukke acteerschema met een groeiende praktijk in de beeldende kunst. De actrice, die de stem van Naomi Schwartz leent in de Netflix-serie Long Story Short, is overgestapt op aquarelschilderen om decennia aan familiefoto's uit haar jeugd in New Jersey te herinterpreteren.
Anders dan sommige collega's uit haar generatie heeft Lisa Edelstein haar achternaam nooit veranderd. Ze merkt op dat het openlijk Joods zijn de rollen die ze krijgt beïnvloedt en casting directors er vaak toe brengt personages aan te passen aan haar achtergrond. Bekende rollen zijn onder meer Dr. Lisa Cuddy in House, Rhonda Roth in Relativity, Phoebe in The Kominsky Method en nu de matriarch in Long Story Short.
Sinds het begin van de pandemie heeft Lisa Edelstein een reeks aquarellen gemaakt op basis van oude familiefoto's. De beelden documenteren alledaagse huiselijke momenten in een Amerikaans-Joods middenklassegezin uit de vorige eeuw. Wat begon als een onderzoek naar het voorstadsleven en verborgen verhalen kreeg na 7 oktober een nieuwe lading toen elementen als keppels een politieke betekenis kregen. Ze besloot die kenmerken te benadrukken en haar eigen plaats in de diaspora te bevestigen.
De schilderijen zijn te zien in de gezamenlijke tentoonstelling A Palace in Time in het Skirball Cultural Center in Los Angeles. De expositie loopt tot 6 september en plaatst haar werk naast dat van haar echtgenoot, de schilder Robert Russell. Zijn bijdragen richten zich op ceremoniële voorwerpen zoals kiddushbekers en yahrzeitkaarsen, terwijl haar doeken spontane bijeenkomsten en sociale rituelen in beeld brengen.
Lisa Edelstein wijst erop dat oudere foto's een bepaalde onschuld bevatten die ontbreekt in hedendaagse beelden. Mensen gaan niet langer door het leven zonder zich bewust te zijn van de camera, stelt ze. Hedendaagse foto's worden vaak vooraf bewerkt, waardoor de toevallige verhalen die vroeger vanzelf uit het beeld naar voren kwamen verdwijnen.
Voor de ervaren actrice biedt het atelier een welkome tegenhanger van de collaboratieve en vaak onvoorspelbare wereld van film en televisie. Ze beschrijft het proces van een idee bedenken en uitvoeren zonder lagen van goedkeuring of budgetbeperkingen als bijzonder bevredigend. Het voltooide werk bestaat gewoon in de wereld zodra de kwast wordt neergelegd.
When you’re painting you get to have an idea and produce it. That’s incredibly satisfying for someone who’s been in the entertainment business for so long, where there’s so many people and so much money and so many things that can go wrong.