Het verhaal van Pinocchio ontstond in Carlo Collodi’s roman uit 1883 en werd wereldberoemd door Disneys animatiefilm uit 1940. Daarin verlangt de houten pop ernaar mens te worden en leert hij dat leugens problemen alleen maar groter maken. Er zijn talloze adaptaties verschenen, maar weinig even origineel als Lies of P, een action-RPG uit 2023 van de Zuid-Koreaanse studios Neowiz en Round8.
Het spel speelt zich af in Krat, een ooit grootse stad naar het model van Parijs in de belle époque. Mensen deelden de straten met poppen die de alchemist Geppetto had gemaakt onder strenge regels tegen liegen en geweld. Die regels vielen uiteen tijdens de Puppet Frenzy, toen de automaten in opstand kwamen en de meeste inwoners afslachtten. Overlevenden jagen nu als Stalkers op de overgebleven poppen.
Een zich verspreidende ziekte genaamd Petrification Disease maakt het horror compleet en verandert slachtoffers langzaam in groteske monsters die Carcasses worden genoemd. Geppetto is verdwenen en laat de Blue Fairy Sophia achter, die een speciale pop genaamd P wekt. Anders dan de anderen kan P vanaf het begin liegen en vechten. Sophia stuurt hem naar Hotel Krat met de opdracht Geppetto te vinden en de chaos in de stad te beëindigen.
Het gevecht volgt de veeleisende soulslike-formule en vraagt om zorgvuldige timing en resource-management tegen sterke bazen. Spelers kiezen klassen, hanteren uiteenlopende wapens en passen de prothese-arm van P aan voor acties als afschermen, vlammen schieten of projectielen afvuren. Een metgezel genaamd Gemini, gehuisvest in een lantaarn, biedt onderweg advies en humor.
Een verborgen humanity-statistiek houdt morele keuzes bij. Acties als liegen, genade tonen, muziekplaten verzamelen of sidequests afronden verhogen de meter. Een hoge humanity-waarde ontgrendelt een geheim einde en beloont spelers die de menselijke momenten in het spel verkennen.
Omgevingsdetails schetsen een beeld van een plotselinge ineenstorting. Verlaten kinderen verstoppen zich voor poppatrouilles terwijl besmette bewoners hun lot afwachten. Waanzinnige Stalkers vallen aan zodra ze iemand zien. Voormalige beroemdheden dwalen rond als gebroken figuren. Notities en brieven die door de stad verspreid liggen herinneren aan vroegere circussen, tentoonstellingen en levendig leven, in scherp contrast met de huidige verval van brandende gebouwen en lege straten.
Bazen hebben vaak groteske, anderewereldse ontwerpen die kosmische horror oproepen. Sidequests eindigen regelmatig in verdriet, zoals zoektochten naar vermiste familieleden. Deze optionele verhalen verdiepen het gevoel van tragedie zonder dat spelers ze hoeven te spelen.
Anders dan veel familiegerichte versies beloont het spel bedrog. De meeste npc’s hebben egoïstische doelen en verraden of misbruiken P zonder aarzelen. Het verhaal verwerpt simpele goed-tegen-kwaad-verhalen en kiest voor een misantropische blik waarin overleven vaak leugens en meedogenloze beslissingen vereist.
Deze aanpak onderscheidt Lies of P van Disneys vele live-actionremakes en andere recente adaptaties die veilige, optimistische eindes prefereren. Hoewel Guillermo del Toro’s Pinocchio-film donkerder was, kwam die niet in de buurt van de frisse mechanieken of de bereidheid van de game om verwachtingen om te gooien.
Het resultaat voelt zowel vernieuwend als respectvol tegenover het bronmateriaal. Lies of P toont dat klassieke verhalen ruimte bieden aan gedurfde, volwassen herinterpretaties die de kern van de thematiek toch eer aandoen. Het succes heeft sommige waarnemers doen suggereren dat een verfilming kans van slagen heeft, zeker gezien de huidige vraag naar originele invullingen van bekende eigendommen.