Leviticus brengt een queer horrorverhaal over jonge liefde en aanhoudende angst

Adrian Chiarella’s Sundance-hit volgt twee Australische tieners die worden achtervolgd door een monster met het gezicht van hun verlangen

Een enkele zin van dialoog springt eruit als een van de tederste momenten in de recente cinema: “I want it to look like you.” Die valt midden in Adrian Chiarella’s horrorfilm Leviticus, waarin twee homoseksuele tieners worden geconfronteerd met een gewelddadige bovennatuurlijke kracht die de vorm aanneemt van degene die ze het meest verlangen.

Film legt verboden aantrekkingskracht vast in een vijandige stad

Het verhaal begint met Naim en Ryan die in het geheim hun wederzijdse aantrekkingskracht uitleven. Hun conservatieve Australische gemeenschap veroordeelt hun relatie, waardoor ze zich moeten verstoppen. Wanneer Naim ontdekt dat Ryan ook omgaat met klasgenoot Hunter, lopen de spanningen op. Een predikant wordt erbij gehaald om een ‘reiniging’ uit te voeren bij de jongens, en al snel volgen er vreemde gebeurtenissen. Een onzichtbare aanvaller doodt Hunter, terwijl Ryan er steeds meer toegetakeld en bang uitziet. Naim probeert te begrijpen of de dreiging van buiten komt of uit hun eigen kring.

De entiteit voedt zich met verlangen voordat het dat vervangt door angst. Het bootst Ryan met toenemende nauwkeurigheid na en test daarmee Naims vertrouwen. De twee tieners blijven ondanks alle redenen om uit elkaar te blijven toch bij elkaar terugkomen. Hun band wordt zowel een toevluchtsoord als een risico in een stad waar angst voor hun seksualiteit ouders tot extreme maatregelen drijft.

Acteurs lichten de eisen toe van het spelen van zowel minnaar als monster

Joe Bird, die Naim speelt, brengt ervaring mee uit zijn eerdere rol in Talk to Me. Hij merkt op dat de nieuwe rol hem in staat stelde om onbekend emotioneel terrein te verkennen. Stacy Clausen nam de dubbele uitdaging op zich om zowel Ryan als het gelijkende wezen te spelen. Hij richtte zich op wat het monster wilde en besloot dat het oprechte emotionele reacties zocht voordat het die in angst omzette.

The main question I wanted to answer was: ‘What was it feeding on? What was it after?’

— Stacy Clausen, interview with Variety

Regisseur Chiarella begeleidde de acteurs bij technische keuzes zoals onechte glimlachen en lege gezichtsuitdrukkingen. Hoe langer het wezen bij zijn doelwit in de buurt is, hoe overtuigender de imitatie wordt. Naims eerste duidelijke ontmoeting vindt plaats op een begrafenis, maar latere ontmoetingen thuis en in het bos escaleren het gevaar.

Verhaal verkent toevlucht, verraad en overleving in een angstige gemeenschap

Bird benadrukt hoe de setting in een kleine stad de emoties van tieners versterkt. De jongens dienen als elkaars enige veilige ruimte voor eerlijkheid en kwetsbaarheid. Bird herinnert zich een zin van Naims moeder die hem bijbleef: ze zegt tegen haar zoon dat ze angst nodig hebben om te overleven. De ouders handelen vanuit hun eigen angsten over de seksualiteit van hun kinderen en zetten daarmee een keten van gebeurtenissen in gang die niemand onder controle heeft.

The biggest thing that we wanted to portray is that these two boys are really a refuge for each other.

— Stacy Clausen, interview with Variety

De voorbereiding omvatte bezoeken aan een echt klein stadje dat vergelijkbaar was met de setting van de film en lezingen uit verslagen over conversietherapie. Beide acteurs merken op dat het onderwerp nog steeds relevant is. Het script zelf trok Bird aan tijdens zijn laatste jaar op de middelbare school vanwege de rauwe eerlijkheid.

Hoopvol einde tart horrorclichés en laat angst achter

Na een achtervolging door het bos en een confrontatie in een verlaten molen gebruikt Naim vuur om het wezen te verzwakken. Het stel ontsnapt uiteindelijk samen uit de stad. Terwijl ze een bus instappen, ziet Naim het monster nog steeds vanuit een veld toekijken. De film eindigt op een open noot op de muziek van Frank Oceans “No Control”, waarmee wordt benadrukt dat het gevaar blijft bestaan terwijl de tieners voor elkaar kiezen.

Chiarella overwoog nooit een einde waarin een van de jongens sterft. Clausen en Bird stellen zich voor dat hun personages Australië verlaten en misschien elders een leven opbouwen. De aanhoudende aanwezigheid van het monster dient als herinnering dat externe angst niet zomaar verdwijnt.

Leviticus sluit aan bij een sterk jaar voor onafhankelijke horror

Vroege vertoningen hebben gesprekken op gang gebracht onder kijkers die zo’n verhaal wensten toen ze jonger waren. Online discussies hebben de film ook in verband gebracht met andere queer titels, hoewel Bird benadrukt dat elk project zijn eigen verhaal vertelt. Het horrorgenre heeft dit jaar verschillende onafhankelijke successen gekend en de acteurs voelen zich gelukkig dat hun film verschijnt te midden van hernieuwde publieke belangstelling.