Levan Koguashvili portretteert Georgische veerkracht in zwart-witdrama Guria

De regisseur keert terug met een wrang, personagegedreven portret van het plattelandsleven na de burgeroorlog, waarin humor en ontberingen in het Georgië van de jaren negentig worden vermengd.

Georgisch filmmaker Levan Koguashvili keert terug met zijn vierde speelfilm, Guria, een zwart-witverhaal dat onverwachte warmte en wrange humor vindt te midden van de economische worstelingen van het plattelandsleven in de jaren negentig. Na het succes van zijn vorige werk Brighton 4th op Tribeca in 2021 levert Koguashvili opnieuw een scherp geobserveerd fragment van de hedendaagse Georgische ervaring, gefilterd door de lens van een klein westelijk stadje dat nog herstelt van het burgerconflict.

Post-onafhankelijkheidsproblemen kleuren het dagelijks leven

Het verhaal speelt zich af in de jaren nadat Georgië onafhankelijk werd van Rusland en de burgeroorlog ten einde kwam. Politieke rust is ingetreden, maar de economische vooruitzichten blijven somber, vooral in de hazelnootteeltregio Guria. Een lokale schoonheidswedstrijd biedt niet meer dan een keukenmachine als hoofdprijs, wat de bescheiden omstandigheden onderstreept. De film opent met een treffend voorbeeld van de beroemde harmoniezangtraditie uit de streek, een motief dat regelmatig terugkeert.

Hoofdpersoon Zuriko, gespeeld door Kakhaber Tcholadze, belichaamt de alledaagse frustraties van die tijd. Als weduwnaar en vader van middelbare leeftijd worstelt hij om zijn hazelnoten voor een redelijke prijs te verkopen en moet hij omgaan met familiepressie om opnieuw te trouwen. Zijn plannen lopen al snel spaak wanneer hij met zijn trouwe vriend Gela op zakenreis vertrekt en een potentiële bruid uit een andere stad achterlaat.

Vriendschap en romantiek sturen het verhaal

Het verhaal volgt Zuriko en Gela terwijl ze onderweg hazelnoten verkopen en overvallen worden door struikrovers. Het daaropvolgende vuurgevecht laat beide mannen gewond achter en betrekt een lokale bandietenleider wiens zoon met Zuriko’s tienerzoon wedijvert om de aandacht van een klasgenoot. Ook voor Zuriko dienen zich nieuwe romantische mogelijkheden aan met de komst van zanglerares Maia, gespeeld door Natia Nikolaishvili.

Koguashvili, die het scenario schreef samen met Boris Frumin en Georgi Kekelidze, stopt de bijna twee uur durende film vol gebeurtenissen terwijl hij een toegeeflijke, zij het geïrriteerde, blik op het dorpsleven behoudt. Kleine details zoals onbetrouwbare elektriciteit in de kliniek, dagelijkse granaatoefeningen op school en de harmonieuze zang van de lokale bevolking tijdens de koorrepetitie geven het verhaal extra diepgang.

Mannelijkheid en gemeenschapsbanden onder de loep

De film onderzoekt Georgische codes van mannelijkheid en eer, die vaak als onhandig maar functioneel worden neergezet. Conflicten worden meestal opgelost met een gedeelde fles sterke lokale drank of een enkele vuistslag. Centraal in het verhaal staat de standvastige vriendschap tussen Zuriko en Gela, die emotionele houvast biedt te midden van de chaos.

Terwijl de mannelijke personages genuanceerd worden neergezet, krijgen de vrouwen soms minder diepgang, vooral in scènes met sociale druk en een subplot rond bruidskidnapping. De camera van de regisseur vindt desondanks momenten van stille surrealiteit, zoals een geit die het kantoor van de burgemeester binnenloopt, die de eigenaardige logica achter de dagelijkse routines van de gemeenschap onthullen.

Tags bij dit artikel