Oscarwinnende filmmaker Laura Poitras brengt haar focus op staatsmacht en surveillance naar een nieuwe korte documentaire die recente ICE-operaties in Minneapolis onderzoekt. Samen met Rachel Lauren Muller als codirecteur put de film uit beelden op straatniveau van activisten om de sfeer tijdens een reeks invallen te schetsen.
Poitras benadrukt dat terminologie de publieke perceptie van gevoelige gebeurtenissen bepaalt. Ze pleit tegen het overnemen van officiële formuleringen en kiest liever voor termen als paramilitaire bezetting, executie, ontvoering en oorlogsgebied bij het beschrijven van de operaties die volgden op de dood van Alex Pretti en Renée Good.
We have to reject the euphemisms of the government to describe things. This was a paramilitary occupation of an American city that created an effective war zone.
Muller, die in de gefilmde buurt woont, leverde eigen observaties van helikopters, gepantserde voertuigen en incidenten overdag. De filmmakers verwerkten ook materiaal van vrijwilligers die invallen volgden via een door burgers gerund monitoringsnetwerk.
De korte film laat zien hoe bewoners telefoons en alledaagse technologie gebruikten om ICE-activiteit te observeren. Poitras ziet deze praktijk als een effectieve reactie die autoriteiten dwingt te erkennen dat ze worden gadegeslagen.
Ze merkt op dat zulke documentatie zowel als afschrikmiddel als later als bewijs kan dienen. De resulterende film combineert deze opnames met eigen materiaal van de regisseurs om de spanning van die periode over te brengen.
Poitras en Muller lieten zich visueel inspireren door films als Children of Men van Alfonso Cuarón en Nickel Boys van RaMell Ross. De aanpak beoogt de kijker in de sfeer van angst te plaatsen en tegelijk voldoende afstand te bieden voor reflectie.
Tijdens het IDFA-festival organiseerde Poitras ook een vertoning en discussie van de documentaire You Can See Everything van Lance Oppenheim en Nathan Fielder. Ze beschouwt het project nadrukkelijk als non-fictie en benadrukt zowel de ethische vragen rond documentaires als de dramatische kwaliteiten.
Poitras voorspelt sterke erkenning in de prijzen en verwelkomt het commerciële succes, dat ze een waardevolle aanvulling voor de documentairegemeenschap noemt.