Lanterns brengt prestige-drama naar het DC-universum

Kyle Chandler en Aaron Pierre dragen een traag brandend mysterie dat James Gunn's HBO-serie boven typische superheldenverhalen uittilt

Drie afleveringen in zijn run is Lanterns uitgegroeid tot het duidelijkste bewijs dat James Gunn's herstartte DC-universum zijn draai heeft gevonden. Waar Superman al een glimp liet zien van het gedeelde universum, voelt de nieuwe HBO-serie tot nu toe als het premium aanbod. De serie kiest voor een bedachtzaam detectiveverhaal dat stemming en personages boven flitsende actie stelt en verdient daarmee zijn zondagavondslot op het netwerk dat bekendstaat om prestige drama.

Sterke casting zorgt voor boeiende dynamiek tussen de hoofdrollen

Veel van de aantrekkingskracht van de serie komt van de hoofdrolspelers. Kyle Chandler nam de rol van Hal Jordan over nadat Josh Brolin had afgezegd en brengt een doorleefde, ingetogen autoriteit mee die is gevormd door zijn eerdere werk aan Friday Night Lights. Daartegenover speelt Aaron Pierre John Stewart met de intensiteit die hij liet zien in Rebel Ridge. Het tweetal vormt een scherp contrast: een veteraan die op instinct werkt en een nieuwkomer die zich aan procedures houdt. Hun wrijving drijft de serie ook in de stillere momenten.

Damon Lindelofs scenario benadrukt geduld en mysterie

Damon Lindelofs bijdrage aan het scenario brengt dezelfde afgemeten aanpak die Lost kenmerkte. De serie bouwt op via personages en sfeer in plaats van plotpunten te overhaasten. Ze put spaarzaam uit de Green Lantern-strips en behandelt de kosmische elementen als achtergrond in plaats van hoofdmoot. Deze terughoudendheid onderscheidt Lanterns van standaard superheldenprocedurals.

Cinematische invloeden bepalen de ingetogen toon van de serie

De serie haalt duidelijke inspiratie uit films en series die spanning en personages boven spektakel stellen. Denis Villeneuve's Prisoners levert een sjabloon voor twee rechercheurs wier verschillende methodes botsen terwijl een zaak groter wordt dan verwacht. De rurale dreiging van het kleine stadje in Nebraska weerspiegelt de onrust in het hartland uit die thriller uit 2013.

David Fincher's Se7en levert het mismatchende rechercheurspaar dat veel van het verhaal aandrijft. Chandlers afgeleefde Hal Jordan en Pierres meer idealistische John Stewart echoën de spanning tussen veteraan en rookie die centraal staat in die film uit 1995, waarbij het onderzoek zelf persoonlijke verandering afdwingt.

De klassieker Fargo van de broers Coen uit 1996 beïnvloedt de manier waarop alledaagse settings duistere waarheden verhullen. Lanterns gebruikt het midwestelijke stadje als camouflage, waardoor dreiging geleidelijk naar boven komt via routine en beleefdheid.

Barry Sonnenfeld's Men in Black biedt een model voor het mengen van kosmische inzet met alledaags Amerikaans leven. Net als die hit uit 1997 houdt de serie intergalactische elementen verbonden aan menselijke drama's in plaats van grootschalige ruimtegevechten.

David Fincher's Zodiac toont de kracht van geduldig, detailgericht vertellen. Beide werken wortelen hun mysteries in specifieke plekken en laten onbehagen opbouwen via fragmenten in plaats van snelle oplossingen.

True Detective seizoen 1 vormt de dichtste parallel

De sterkste parallel blijft het eerste seizoen van True Detective. Het partnerschap van Matthew McConaughey en Woody Harrelson levert het blauwdruk voor de evoluerende chemie tussen Hal en John. De serie neemt dezelfde mix van procedureel werk en sluipende vreemdheid over en bewijst dat prestige-televisie genre-materiaal met serieuze zwaarte kan behandelen.

In tegenstelling tot de film Green Lantern uit 2011, die leunde op effectzwaar spektakel, stroopt de HBO-serie de praal weg. Ze kiest voor personages en sfeer en maakt van wat velen als een franchise-misser zagen iets dat dichter bij prestige-drama ligt.

Tags bij dit artikel