La Casita van Bad Bunny: Van het segregatistische Levittown tot de VIP-zone bij zijn concerten

De schrijver en architectuurkenner Pedro Torrijos heeft een uitgebreide thread op sociale media gedeeld waarin hij de historische achtergrond van La Casita onderzoekt, het kleine roze podium dat iconisch is geworden tijdens de concertreeks van Bad Bunny. De analyse heeft veel aandacht gekregen en roept interesse op door het contrast tussen het verleden en de huidige functie.

La Casita wordt een begeerde plek in de entertainmentwereld

Geïnspireerd op een traditionele Puerto Ricaanse woning fungeert La Casita als een secundair podium waar beroemdheden, sporters, acteurs en influencers hebben opgetreden of langs zijn gekomen. De gunstige ligging maakt het een van de meest gewilde plekken van de show, met toegang beperkt tot geselecteerde gasten.

Het stedenbouwkundige model ontstond in 1947 in de Verenigde Staten

Volgens Torrijos gaat de geschiedenis terug tot 1947, toen projectontwikkelaar William Levitt in Long Island het project Levittown startte. Het betrof een grootschalige woonwijk met prefabwoningen die in serie werden gebouwd om te voldoen aan de vraag van de Amerikaanse middenklasse na de Tweede Wereldoorlog.

Deze projecten bevatten clausules die de verkoop van huizen beperkten tot blanke personen, waardoor ze een duidelijk voorbeeld werden van residentiële segregatie uit die tijd. Het model verspreidde zich later naar andere plaatsen, waaronder Puerto Rico, waar het werd aangepast aan de lokale omstandigheden en samensmolt met elementen uit de volkse architectuur van het eiland.

Het balkon verandert van gemeenschappelijke ruimte in exclusieve zone

De thread benadrukt hoe elementen als het balkon of de overkapping, die in Puerto Ricaanse arbeiderswoningen dienden als plekken voor buurtcontact en gemeenschapsleven, radicaal van betekenis zijn veranderd. Tijdens de concerten van Bad Bunny fungeren ze nu als een gebied dat alleen toegankelijk is voor high-profile gasten.

Er zijn onder meer de actrice Ester Expósito, de voetballer Lamine Yamal en de regisseurs Javier Calvo en Javier Ambrossi langsgekomen. Torrijos wijst op de paradox dat een symbool dat historisch verbonden is met de arbeidersklasse is uitgegroeid tot een van de meest selecte ruimtes in de entertainmentwereld.