Kyle MacLachlan deelt brute verhalen over woestijnopnames van originele Dune-film in nieuwe memoires

De acteur onthult zweet, giftige rook en discussies op de set over Frank Herberts roman tijdens de productie van 1983 in Mexico.

In een onthullend fragment uit zijn aankomende memoires kijkt Kyle MacLachlan terug op de veeleisende beginperiode van de opnames van de sciencefictionfilm Dune uit 1984 onder regie van David Lynch. De productie vond plaats in de Chihuahuanwoestijn in Mexico in het voorjaar van 1983, waar het team te maken kreeg met extreme hitte, logistieke uitdagingen en creatieve beslissingen die hun toewijding aan Frank Herberts bronmateriaal op de proef stelden.

Harde omstandigheden kenmerken vroege woestijnscènes

De ochtenden in de duinen van Samalayuca begonnen koel, maar werden al snel verzengend heet zodra de zon opkwam. MacLachlan, die Paul Atreides speelde, en Patrick Stewart, die Gurney Halleck vertolkte, droegen speciale stillsuits die de beweging beperkten en zweet tegen de huid vasthielden. De pakken, bedoeld om vocht te recyclen in de dorre wereld van het verhaal, boden in de praktijk weinig comfort en dwongen de acteurs om beweging tot een minimum te beperken tijdens het wachten op opnames.

Om de zwarte luchten van de planeet Arrakis te creëren, brandden crewleden oude banden op afstand. De wind blies de giftige rook vaak weg van de camera, wat leidde tot lange vertragingen. Lynch, toen 37 jaar oud, coördineerde met cameraman Freddie Francis en assistent-regisseur José “Kuki” López Rodero te midden van het ongebruikelijke woestijnlandschap.

Castleden vinden verbondenheid in gedeelde uitdagingen

Stewart, die een van zijn vroege filmrollen speelde na toneelwerk bij het Royal Shakespeare Company, sloot zich laat aan bij de productie als vervanger. MacLachlan hielp hem met de complexe verhaal-elementen tijdens scènes waarin ze zich enorme zandwormen en oogstmachines tegen een blauw scherm moesten voorstellen. De twee acteurs vonden elkaar in hun toneelachtergrond en de enorme schaal van het project.

Everett McGill, gecast als Stilgar, bracht een stabiele aanwezigheid op de set. Hij deelde verhalen uit zijn eerdere film Quest for Fire, die extreme make-upsessies, verzonnen talen en gevaarlijke omstandigheden in Schotland en Kenia inhield. Het trio vond momenten van kameraadschap ondanks de zware omstandigheden.

Vragen over wereldopbouw en kostuums komen op

Nadat hij zich had ondergedompeld in Herberts roman, uitte MacLachlan zorgen over de stillsuits die de capuchons, capes en mondstukken misten die het boek als essentieel voor overleving beschreef. Producent Dino De Laurentiis verklaarde de keuze door te stellen dat het publiek de gezichten van de acteurs moest kunnen zien. De jonge hoofdrolspeler leerde om zorgvuldig zijn gevechten te kiezen te midden van de vele bewegende delen van de productie.

Kale, we don’t hire famous actors to cover their faces where no one can see them.

— Dino De Laurentiis, Producer, On the Dune set in 1983

Onverwachte gevaren markeren een gedenkwaardige dag

Toen de wind eindelijk draaide, werd dikke zwarte rook de acteurs in. Crewleden droegen maskers en brillen terwijl ze fuller’s earth-poeder met ventilatoren aanbrachten om stof te simuleren. Tijdens een omhelzingsscène raakte Stewart per ongeluk MacLachlan met een rekwisietmodule tegen zijn keel, waardoor hij even niet kon spreken. Die take belandde uiteindelijk in de film.

Het fragment vangt de mix van jeugdige enthousiasme en echte ontberingen die de ambitieuze productie kenmerkten, die uiteindelijk een commercieel teleurstelling werd ondanks het getalenteerde ensemble.

Tags bij dit artikel