Klassieke rocknummers die verhalen leenden uit boeken en films

Led Zeppelin, David Bowie, Bruce Springsteen en anderen maakten van romans en films blijvende nummers.

Rockmuzikanten putten al lang uit romans en films voor hun materiaal. Deze verwijzingen voegen lagen van betekenis toe, creëren gedeelde culturele ankerpunten met luisteraars en laten artiesten soms moeilijke thema’s verkennen via fictieve stemmen. De verbanden variëren van directe lyrische verwijzingen tot bredere thematische echo’s.

Led Zeppelin roept Tolkiens Midden-aarde op in Ramble On

Robert Plant putte veel uit het werk van J.R.R. Tolkien. Op het album Led Zeppelin II uit 1969 plaatst het nummer Ramble On de verteller in Mordor, waar hij een mooi meisje ontmoet dat Gollum en de kwade macht hem weer afnemen. De regels verwijzen naar het desolate land van Sauron en het ringobsedeerde wezen uit The Hobbit en The Lord of the Rings. De toespelingen versterken de waarschuwing van het nummer tegen eenzijdige obsessie.

David Bowie vangt isolatie in Space Oddity

David Bowie bracht Space Oddity uit in 1969. Het nummer volgt astronaut Major Tom op een solomissie waarbij de grondcontrole het contact verliest. Het loopt parallel met de fatale ruimtereis in Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey van het jaar ervoor. Het nummer weerspiegelt ook Bowie’s eigen gevoel van vervreemding in een tijd van intense publieke fascinatie voor ruimtevaart.

Jefferson Airplane bouwt White Rabbit op Carrolls Wonderland

Grace Slick schreef White Rabbit voor het album Surrealistic Pillow van Jefferson Airplane uit 1967. De single bereikte de achtste plaats in de Billboard Hot 100 en werd een tegencultuurhymne. Elk beeld, van het witte konijn en de waterpijprokende rups tot de Rode Koningin, komt rechtstreeks uit Lewis Carrolls Alice's Adventures in Wonderland en het vervolg. Het nummer presenteert psychedelische exploratie als een weg om autoriteit in vraag te stellen en het bewustzijn te verruimen.

Ramones kanaliseren Texas Chainsaw Massacre in Chain Saw

Tobe Hoopers lowbudget-horrorfilm The Texas Chain Saw Massacre uit 1974 liet een blijvende indruk achter op het genre met de iconische moordenaar Leatherface. De Ramones reageerden met hun punknummer Chain Saw uit 1976, dat de titelzin herhaalt en opent met het geluid van een zaag. De band gebruikte een opname van een cirkelzaag voor houtbewerking in plaats van een echte kettingzaag.

Rolling Stones nemen de stem van de duivel aan via Bulgakov-roman

Mick Jagger schreef Sympathy for the Devil nadat hij Mikhail Bulgakovs The Master and Margarita had gelezen. De Russische roman uit de twintigste eeuw, in het geheim geschreven onder Stalin, volgt een schrijver en zijn geliefde wanneer de duivel in Moskou arriveert. Jagger maakte het Rolling Stones-nummer uit 1968 vanuit het perspectief van de duivel en verkende goed, kwaad en onderdrukking.

Bob Dylan verwijst naar Hitchcocks Psycho in Motorpsycho Nightmare

Bob Dylans nummer Motorpsycho Nightmare uit 1964 vertelt over een reiziger die stopt bij een boerderij. De boerendochter Rita verschijnt en lijkt op Anthony Perkins; ze biedt een douche aan die de reiziger weigert omdat hij de film al eerder heeft gezien. De regels verwijzen direct naar Norman Bates en de douchescène in Alfred Hitchcocks film Psycho uit 1960.

The Doors verkennen paranoia via Nin’s spionageroman

Het nummer The Spy van The Doors uit 1970 is gebaseerd op Anaïs Nin’s roman A Spy in the House of Love uit 1954. Het langzame bluesnummer onderzoekt achterdocht binnen een relatie. Nin’s verhaal volgt de getrouwde Sabine die geheime affaires heeft terwijl ze haar identiteit verbergt; thema’s van autonomie en verlangen die Jim Morrison aanpaste aan zijn eigen perspectief.

Deep Purple stelt vraagtekens bij Rosemary's Baby in Why Didn't Rosemary

Deep Purple schreef Why Didn't Rosemary? vlak nadat ze Roman Polanski’s film Rosemary's Baby uit 1968 hadden gezien. Het nummer vraagt zich af waarom het personage niet de pil nam om de geboorte van het kind van de duivel te voorkomen. Het weerspiegelt de verontrustende weergave in de film van een vrouw die gevangen zit door krachten buiten haar macht.

The Police confronteren taboe-thema’s via Nabokovs Lolita

De hit Don't Stand So Close To Me van The Police uit 1980 beschrijft een leraar die avances van een leerling afwijst. Na een beschuldiging ziet hij het meisje en trilt hij net als de oude man in dat boek van Nabokov. De verwijzing wijst naar Vladimir Nabokovs controversiële roman Lolita en het verhaal van een oudere man die geobsedeerd raakt door een jong meisje.

Bruce Springsteen vertelt vanuit het perspectief van een moordenaar in Nebraska

Bruce Springsteen schreef het titelnummer van zijn album Nebraska uit 1982 terwijl hij in afzondering leefde in New Jersey. Hij putte uit Terrence Malicks film Badlands uit 1973, die een jonge seriemoordenaar en zijn vriendin volgt. Springsteen zingt vanuit het gedistantieerde perspectief van de moordenaar en eindigt met de regel over een meedogenloosheid in deze wereld terwijl het personage zijn executie afwacht.

Tags bij dit artikel