Klassieke rocknummers die het soundtrack van The Exorcist zouden kunnen achtervolgen

Deze nummers van Black Sabbath, The Rolling Stones, The Doors en meer vangen de demonische terreur en bovennatuurlijke angst van de film.

The Exorcist geldt als een van de invloedrijkste horrorfilms uit de cinema en was de eerste in zijn genre die genomineerd werd voor Beste Film bij de Academy Awards. De baanbrekende regie en verontrustende scènes lieten het publiek met fysieke reacties achter. Hoewel Mike Oldfields Tubular Bells de originele score bepaalde, hadden veel klassieke rocknummers de thema's van bezetenheid, kwaad en menselijke kwetsbaarheid in de film kunnen versterken.

Black Sabbath's N.I.B. onderzoekt een duivelse romance

Black Sabbath had de hele score voor The Exorcist kunnen leveren. Hun nummer N.I.B. uit 1970 van het titelloze debuutalbum past daar bijzonder goed bij. Vaak geïnterpreteerd als Nativity in Black, beschrijft het lied hoe de duivel verliefd wordt op een sterveling. Teksten als Now I have you with me under my thoughts en My name is Lucifer, please take my hand roepen een verontrustende bovennatuurlijke band op die centraal staat in de film.

Judas Priest's The Ripper put put uit echte horror

Judas Priest baseerde The Ripper op het waargebeurde verhaal van Jack the Ripper. Het nummer uit 1976 van Sad Wings of Destiny gebruikt een onbetrouwbare verteller om de spanning op te voeren. Regels als I smile when I'm sneaking through shadows by the wall creëren de sluipende angst die perfect past bij een horror-klassieker.

Whitesnake's Child of Babylon voegt religieuze spanning toe

Whitesnake's nummer Child of Babylon uit 1981 draagt donkere religieuze ondertoon die aansluit bij de katholieke exorcismethema's van de film. David Coverdale zingt over een kind geboren te midden van donder en storm en smeekt in het refrein Lord, have mercy on a wayward son.

The Rolling Stones' Paint It, Black brengt sombere wanhoop

The Rolling Stones verkenden vaak macabere ideeën en Paint It, Black uit 1966 is introspectief. Mick Jaggers trillende vertolking van I look inside myself and see my heart is black brengt diepe wanhoop en ondergang over die de emotionele lading van de film weerspiegelt.

Fleetwood Mac's Gold Dust Woman werpt een griezelige betovering

Stevie Nicks' heksachtige persona maakt Fleetwood Mac een natuurlijke keuze. Gold Dust Woman van Rumours uit 1977 personifieert cocaïne als een overweldigende kracht. Het nummer laat luisteraars achter met het gevoel dat er iets onvermijdelijks op hen afkomt.

Led Zeppelin's Communication Breakdown brengt urgente intensiteit

Van Led Zeppelins debuut uit 1969 biedt Communication Breakdown gitaargedreven urgentie. Jimmy Pages korte, snelle compositie vangt obsessie en frustratie die gespannen scènes in de film zouden kunnen versterken.

Alice Cooper's Welcome to My Nightmare is letterlijk horror

Alice Coopers titelnummer Welcome to My Nightmare uit 1975 werd bedacht als een horrorfilmnummers. De zanger beschreef het als een mix van horrorfilms, theater en musicals, als een kruising tussen een akelig sprookje en West Side Story.

Blue Öyster Cult's Don't Fear the Reaper confronteert liefde en dood

Blue Öyster Cults hit uit 1976 verkent liefde na de dood in plaats van zelfmoord, ondanks populaire interpretaties. Gitarist Buck Dharma putte uit een persoonlijke gezondheidsschrik en merkte op: I thought I was going to maybe not live that long.

The Rolling Stones' Sympathy for the Devil zet Satan centraal

Sympathy for the Devil van Beggars Banquet uit 1968 laat de verteller spreken als Satan zelf. Mick Jaggers charmante maar dreigende toon beschrijft historische gruwelen en eindigt met een waarschuwing die op maat gemaakt lijkt voor demonische cinema.

The Doors' The End verdient de eerste plaats met epische duisternis

The Doors sluiten de lijst af op nummer één. Het bijna twaalf minuten durende epos The End uit 1967 ontstond tijdens optredens in de Whiskey a Go Go. Jim Morrison legde uit dat het begon als een simpel afscheidslied maar uitgroeide tot iets universeels, met beelden van eindes en verlies die diep resoneren in horror.

Tags bij dit artikel