Kill Bill: The Whole Bloody Affair belandt op Peacock als Quentin Tarantino's verenigde wraakmeesterwerk

De complete vier uur durende versie van de cultklassieker komt na beperkte bioscoopvertoningen naar streaming en biedt fans een nieuwe manier om de visie van de regisseur te ervaren

Quentin Tarantino heeft lang gestreefd naar het afronden van zijn regiecarrière na precies tien films. Met Once Upon a Time in Hollywood dat in 2019 als zijn meest recente release uitkwam, is de aandacht uitgegaan naar hoe de filmmaker zijn projecten telt. De brede release in 2025 van Kill Bill: The Whole Bloody Affair verandert die telling door het materiaal te presenteren als een enkel, doorlopend werk in plaats van twee aparte volumes.

Van beperkte vertoningen naar streaming op Peacock

De gecombineerde versie werd voor het eerst vertoond op Cannes in 2004 en kreeg af en toe vertoningen in Tarantino's New Beverly Cinema. Pas in 2025 kregen bredere publieken toegang tot de volledige ervaring. Na het bioscoopvenster verhuisde de film naar Peacock, waardoor kijkers een ononderbroken vier uur durende wraaksaga krijgen die velen nu beschouwen als de definitieve versie.

Een rechttoe-rechtaan verhaal van wraak

In de kern volgt het verhaal The Bride, gespeeld door Uma Thurman, terwijl ze de leden van de Deadly Viper Assassination Squad opjaagt. Onder leiding van Bill (David Carradine) probeerde de groep haar jaren eerder te vermoorden tijdens een trouwoefening. Ze overleefde het, herstelde en spoorde methodisch elk doelwit op, met de laatste confrontatie voorbehouden aan Bill zelf.

Genre-homages vormen het epos

Tarantino vermengt door de hele film heen meerdere cinematografische tradities. Martial-artssequenties domineren, terwijl de eerste helft zwaar leunt op samoerai- en yakuza-cinema. De latere delen verschuiven naar een spaghetti-westerntoon. Het resultaat viert de B-films en genrefilms waar de regisseur van houdt, opgetild door vakmanschap van topniveau in elke afdeling.

Belangrijkste verschillen met de originele delen

Kijkers die bekend zijn met de releases uit 2003 en 2004 zullen enkele aanpassingen opmerken. De cliffhanger aan het einde van het eerste deel verdwijnt. Een samenvattingssequentie die het tweede deel opende is verwijderd. Bepaalde gewelddadige momenten komen intenser over en een pauze vervangt de credits die de twee delen ooit scheidden. Deze wijzigingen zorgen voor een vloeiendere, meer samenhangende stroom.

De verenigde versie werkt vooral goed voor nieuwe kijkers. Terugkerende fans kunnen het benaderen als de door de regisseur gewenste editie die laat zien hoe Tarantino het materiaal oorspronkelijk voor ogen had. Hoe dan ook blijft het verhaal een van de meest stijlvolle en vermakelijke wraakverhalen in de moderne cinema.

Tags bij dit artikel