Stof bedekt de straten van Quetta in Pakistan en verandert de woestijnstad in een egaal landschap van vervaagde beige tinten. In de wijk Hazara Town, waar honderdduizenden uit de etnische Hazara-gemeenschap wonen, zitten Afghaanse vluchtelingen gevangen tussen gevaar en vertraging. Hun huidige toevluchtsoord biedt weinig veiligheid, terwijl nieuwe huizen in het buitenland buiten bereik blijven.
Khadim Dai, een in Afghanistan geboren cameraman die nu in Los Angeles woont, richt zijn camera op zijn eigen familie voor zijn eerste speelfilmdocumentaire. De film draait om zijn schoonzus Sedeqa, haar dochters Machid en Mitra en de grootouders van de meisjes. Allen wonen samen in Quetta na hun vlucht uit Afghanistan, terwijl Dai's broer Hussain probeert een nieuw leven op te bouwen in Canada.
Hereniging verloopt traag. Asielprocedures slepen zich voort en jaren verstrijken. De jonge Mitra herinnert zich nauwelijks het dagelijks leven met haar vader en videocalls bieden slechts een gedeeltelijke verbinding over de afstand.
Dai volgt het huishouden om gewone momenten vast te leggen naast bredere zorgen. De Hazara-bewoners ondervinden etnische en religieuze vervolging die lijkt op wat ze thuis ontvluchtten. Gerichte aanslagen komen regelmatig voor, met dodentallen die op het scherm worden getoond zonder extra commentaar.
De filmmaker vermijdt scènes met geweld. In plaats daarvan blijft hij hangen bij de lokale begraafplaats, waar begrafenissen met minimale rituelen plaatsvinden en portretten tijdelijke gedenktekens vormen voordat ze vervagen. Het geluid ontwerpt een contrast tussen woestijnwinden en het gestage werk van steenhouwers die grafstenen uithakken.
Het bescheiden binnenplaats-huis van de familie keert zich naar binnen voor bescherming. De meisjes gaan naar school, maar de controle over het curriculum is overgegaan naar de Taliban. Binnen de muren ontwikkelen ze persoonlijkheden en interesses en rijpen ze snel onder de blik van de camera.
Machid studeert ijverig en droomt van kansen in de Verenigde Staten. De rest van de familie richt zich op Canada, aangemoedigd door optimistische updates van Hussain over het weer en de gebruiken. Positieve ontwikkelingen bereiken sommige leden maar niet allen, waardoor de groep verder uiteenvalt.
Dai legt onopvallende scènes van overleven en kleine vieringen vast met gevoeligheid. Het resultaat vormt een statement van bestaan voor mensen die vaak tot cijfers worden teruggebracht. Er komt geen net einde, maar een korte hereniging brengt warmte voordat de wegen weer uiteengaan. Voor de familie brengen zowel beweging als stilstand pijn, maar ook een mate van hoop.