Ja, waarschijnlijk ben ik beter. Ik voel me goed. De Aprilia geeft me wat ik nodig heb. Vandaag was de race misschien veel zwaarder op het vlak van vertrouwen: toen ik achter andere rijders reed, kostte het me veel moeite om te draaien en het potentieel van de motor eruit te halen, maar uiteindelijk ben ik er beetje bij beetje in geslaagd om me van rijders te bevrijden en toen ik bij Marco kwam, moest ik het proberen en had ik een klein beetje meer dan hij.

Ik dacht dat ik er geweest was. Ik heb tot het einde geloof en hoop gehad, ik ben blijven geloven en denken: ‘Beter een zevende dan een zesde. En beter dan een zesde is een vijfde’. Zo won ik beetje bij beetje die posities terug. Ik heb me met geen enkele positie tevreden gesteld. Zo ben ik erin geslaagd tot het einde te vechten.

Ik denk dat die van Marco de beste was omdat hij me hoorde, wist dat ik eraan kwam en ik er toch in slaagde de motor erin te zetten. Het is waar dat ik in die bocht een één moest doen in plaats van een twee, anders was ik de bocht uitgevlogen, maar ik heb die één erin gekregen in de richtingsverandering om een goede acceleratie te hebben en daarna zag ik dat ik iets meer had, maar ik wist niet of ik de race kon breken. Ik heb het geprobeerd en ik kon die 4-5 tienden pakken waardoor ik rustiger kon zijn.

Dat heb ik nooit gedacht. Ik heb altijd geloofd, maar ik heb nooit gedacht dat ik weer in deze situatie zou zijn. Het belangrijkste is werken en blijven werken aan het verbeteren van mijn gevoelens, want vandaag waren de gevoelens niet de beste, maar toch had ik het geloof dat ik het kon klaren. Nu moeten we blijven werken om die gevoelens verder te verbeteren, comfortabeler op de motor te zitten, op de Aprilia. Na Montmeló komt er een belangrijke test. We zitten op een goede lijn, we moeten zo doorgaan.

Wanneer je slecht gaat en denkt aan terugkeren op de motor, denk je niet aan opnieuw winnen; je denkt eraan om weer op een motor te stappen. Het is duidelijk dat ik vertrouwen in mezelf heb gekregen. Na in het ziekenhuis te hebben gelegen met 14 gebroken ribben, weer op een motor stappen en een podium halen, dat geeft me al het vertrouwen om te zeggen: ‘Het is mogelijk’, maar van daaruit jezelf races zien winnen, dat is een ander verhaal. Dat ontstaat. Ik denk dat ik nu op het beste moment ben, professioneel, persoonlijk en spiritueel, en ik denk dat dat merkbaar is. Uiteindelijk is het een combinatie van alles.

Als het omgekeerd was en ik in zijn positie zat, zou ik de eerste zijn om medisch advies te geven. Ik denk dat het respect tussen coureurs boven elke vijandschap of rivaliteit staat en als ooit een coureur me om medisch advies vraagt, zou ik dat niet weigeren. Nu hoop ik dat Marc zo snel mogelijk terugkeert. Ik weet dat hij sterker terugkomt, want het was duidelijk dat hij niet in orde was en hij zal sterker terugkomen dan ooit. Ik blijf denken dat hij de grootste rivaal is om dit WK met mij te strijden.