John Carpenter heeft nooit geaarzeld om eerlijke oordelen te vellen over zijn eigen films. De geprezen regisseur heeft spijt betuigd over projecten als zijn remake van Village of the Damned en vooral de release uit 1992 Memoirs of an Invisible Man, een productie die zijn geduld van begin tot eind op de proef stelde.
De problemen begonnen in 1986 toen Chevy Chase's agent bij William Morris een onvoltooide versie van Harry F. Saints roman doorspeelde. Chase reed op een golf van commercieel succes dankzij hits als National Lampoon's Vacation en Fletch. Hij zag het verhaal als kans om zich in dramatischer wateren te begeven, met focus op de isolatie en het gevaar van onzichtbaarheid in plaats van een komische invalshoek.
Scenarioschrijver William Goldman leverde meerdere versies af die aansloten bij de wensen van de ster, maar Chase bleef ontevreden. Andere schrijvers volgden voordat Carpenter zich bij het project voegde en de film richting gaf.
Carpenter hoopte de vlotte energie van Alfred Hitchcocks North by Northwest te evenaren. Chase verzette zich echter tegen lichtere momenten en stuurde de toon naar een donkerder, noir-achtig onderzoek. Het resultaat liet Carpenter achter met de wens dat hij harder had gevochten om meer humor in de mix te brengen.
De opnames bleken uitputtend, maar leverden blijvende technische winst op. Het visuele-effectenteam ontwikkelde methodes voor het weergeven van gedeeltelijke onzichtbaarheid die later essentieel bleken voor het verwijderen van Gary Sinises benen in Forrest Gump.
We braken nieuw terrein in Memoirs of an Invisible Man. De CGI-effecten in Forrest Gump werden voor het eerst ontwikkeld in Memoirs of an Invisible Man. De scène waarin de onzichtbare man tennis speelt was buitengewoon. We moesten er echt voor werken. Op papier leek het heel eenvoudig, maar een gedeeltelijk onzichtbaar gebouw en hoe dat van binnenuit zou ogen, was een echte hersenkraker voor ons.
De film verscheen in februari 1992 voor ongeveer 40 miljoen dollar, nadat Terminator 2 de CGI-grenzen al had verlegd. Het publiek bleef grotendeels weg, wat weer een teleurstelling betekende voor Carpenter. De regisseur heeft sindsdien erkend dat het project nooit aansloot bij Chase' verlangen naar ernst of de verwachtingen van de studio voor brede aantrekkingskracht.