De animatiefilm Jim Queen arriveert op het Filmfestival van Cannes met een premisse die voor onmiddellijke verdeeldheid zorgt. Twee homomannen, een oppervlakkige spierinfluencer en een verlegen closeted buitenstaander, bundelen hun krachten tegen Heterosis, een fictief virus dat door conservatieve krachten is ontwikkeld om queer mensen hetero te maken. Kijkers omarmen de bizarre opzet of verwerpen hem meteen, en de film doet weinig moeite om die kloof te overbruggen.

Première biedt tonaal tegenwicht in Midnight-programma

Vertoond in de Midnight-sectie van Cannes, onderscheidt de film zich van de gebruikelijke genre-aanbod op het festival. Regisseurs Marco Nguyen en Nicolas Athané vullen het verhaal met scherpe verwijzingen naar Franse politiek en cultuur. Een met hoarfrost haar getooide schurk wordt vergeleken met Marine Le Pen, maar ontleent directe inspiratie aan Christine Boutin, een tegenstandster van homorechten uit het Sarkozy-tijdperk. De satire reikt verder dan Frankrijk naar elk land dat georganiseerde weerstand tegen queer gelijkheid kent.

Verhaal volgt influencer en bewonderaar op jacht naar virus

Het verhaal opent met een energieke musicalsequentie in een gym vol hypermusculaire mannen. Ze zingen over het body-beautiful ideaal terwijl ze gewichten tillen en steroïden injecteren. Jim, een fitnessster met gemberkleurige baard ingesproken door Alex Ramirès, leidt de groep. Zijn volgersaantal stort in nadat hij Heterosis oploopt, wat suburbane neigingen activeert en zijn fysiek verzacht. De verlegen bewonderaar Lucien, ingesproken door Jérémy Gillet, wordt zijn enige overgebleven supporter. Luciens dominante moeder Christine, ingesproken door Elisabeth Wiener en optredend als de conservatieve gezondheidsminister van het land, achtervolgt het tweetal. Ze krijgen extra bedreigingen van de Gaystapo, een groep die gewelddadige tactieken gebruikt in naam van de bescherming van gay plezier.

Script richt zich op interne gemeenschapsproblemen naast externe dreigingen

De film plaatst verspreide steken op lichaamsnormen en uitsluiting binnen gay ruimtes, terwijl de focus ligt op de externe politieke dreiging. Het verhaal raast snel door nachtclubscènes, cruisingplekken en chemsexfeesten zonder stil te staan bij morele lessen. Het verhaal escaleert naar absurditeit in de stijl van South Park en eindigt met een pleidooi voor stevige anale seks als ultiem tegengif.

Visuele stijl versterkt luchtige toon

Strakke lijnen, overdreven ogen en vlakke blokken pastelroze, lila en spearmint bepalen de animatie. Een opvallende grap toont de helden die via een Trojaanse eenhoorn het landgoed van Christine binnensluipen en via de achterkant weer vertrekken. De aanpak blijft bewust dwaas en onbeschaamd gedurende de korte speelduur.

Kleine kritieken wijzen op een beperkt bereik dat gay mannelijke ervaringen benadrukt boven bredere LGBTQ-representatie, maar de algehele energie houdt het project luchtig. Jim Queen lijkt op weg naar een vaste plek op het queer festivalcircuit in de komende maanden.