Verhalen over superhelden dragen vaak een onvermijdelijke laag van absurditeit. Zelfs de grimmigste bijdragen tonen nog figuren in uitbundige kostuums die vechten tegen vijanden met theatrale namen. Een decennium geleden ging een serie verder dan oppervlakkige duisternis om diepere wonden te onderzoeken. Marvel's Jessica Jones arriveerde op Netflix en leverde een verhaal af dat gericht was op seksueel geweld en blijvend trauma.
De serie volgt het titelpersonage bedacht door Brian Michael Bendis en Michael Gaydos. Krysten Ritter speelt Jessica Jones als privédetective in New York. Net als de straatheld Daredevil pakt ze lokale dreigingen aan in plaats van kosmische gevechten. Over drie seizoenen haalt het verhaal antagonisten uit haar verleden, waaronder familieleden en een man die maandenlang totale controle over haar uitoefende.
In een genre dat vaak volwassen thema's vermijdt om toegankelijk te blijven, kiest het eerste seizoen voor een directe aanpak. Het toont intieme relaties openlijk en laat zien hoe fysieke intimiteit een middel tot overheersing kan worden. De centrale antagonist gebruikt mentale krachten om Jessica Jones gevangen te houden en dwingt haar in de rol van ideale partner. Dit omvat non-consensuele ontmoetingen die blijvende littekens achterlaten.
David Tennant levert een huiveringwekkende vertolking als de schurk Kilgrave. Onthand van zijn gebruikelijke warmte uit rollen in Good Omens en Doctor Who belichaamt hij pure dreiging. De absurde naam van het personage wordt zelfs door de protagonist zelf becommentarieerd.
Latere seizoenen zien een kwaliteitsdaling, maar het debuut blijft onovertroffen in de Marvel-serie op het kleine scherm. Het behandelt zijn wereld met echte zwaarte in plaats van alleen op spektakel te leunen. Het resultaat is een verhaal dat het publiek respecteert en de menselijke tol van macht en schending blootlegt.