Regisseur Janno Jürgens vond inspiratie in de intense, tegenstrijdige band tussen zussen voor zijn nieuwste speelfilm, No Me Without You. De film onderzoekt hoe familiebanden diepe verbondenheid kunnen combineren met felle concurrentie.
Jürgens beschreef de band tussen zussen als iets fundamenteels en instinctiefs. Een zus of broer kan zowel de dichtstbijzijnde bondgenoot als de eerste concurrent zijn, die ouders, huis en herinneringen deelt terwijl er wordt gestreden om affectie en aandacht. Hij vroeg zich af of de grens tussen liefde en wrok wel zo duidelijk is als mensen vaak denken.
Een tragische gebeurtenis brengt twee vervreemde zussen, gespeeld door Eva Koldits en Katariina Unt, weer samen in het verhaal dat Jürgens samen met Anti Naulainen schreef. Beladen met schuld en morele onzekerheid, banen de twee zich een weg door een diep verontrustend emotioneel traject.
Na zijn debuutfilm Rain ontwikkelde Jürgens een grotere interesse in psychologische thrillers. Hij zag potentieel in het concept van Anti Naulainen om langdurige wrok, schuld en verloren intimiteit te verkennen. De centrale vraag werd of mensen de onvoorwaardelijke nabijheid van vroeger kunnen herwinnen, zelfs na jaren van groeiende afstand.
We hadden veel gesprekken voordat we gingen filmen, waarbij we het scenario en de personages uitgebreid bespraken. Ik was vooral geïnteresseerd in het perspectief van de vrouwen. Daardoor hebben we nogal wat aanpassingen gedaan.
Jürgens mijdt bewust conventionele of mainstream verhalen. Hij heeft meer interesse in onverwacht terrein en verwerkte subtiele bovennatuurlijke elementen om het perspectief te verschuiven. Deze aspecten benadrukken de kleinheid van de mens in een uitgestrekt, slecht begrepen universum en dagen aannames uit over toeval versus diepere patronen.
Hij uitte zijn bezorgdheid over de homogenisering van de cinema en de voorkeur voor eenvoudige entertainment in moeilijke tijden. In plaats daarvan pleit hij voor gedurfde, verrassende films die kijkers uit hun comfortzone halen en echte uniciteit bieden.
De regisseur werd aangetrokken door de extremen van de situatie van de zussen en de lengtes waar ze toe bereid zijn om hun doelen te bereiken. Zelfs in de duisternis zocht hij een draadje hoop. Familie blijft een unieke ruimte waar vreselijke schade kan samengaan met blijvende liefde, wat vragen oproept over of affectie kan voortduren nadat bijna alles is beschadigd.
Als ik geen enkele vorm van hoop kon zien in al die duisternis, zou het voor mij weinig zin hebben om het te verbeelden.