Jane Schoenbrun blijft cinema maken die zich niet laat vangen in simpele conclusies. Hun nieuwe project, Teenage Sex and Death at Camp Miasma, opent als film in de Un Certain Regard-sectie van het Filmfestival van Cannes 2026. Het is het meest horrorgerichte werk van de regisseur tot nu toe, maar blijft geworteld in dezelfde vragen over identiteit en verbondenheid die eerdere films als We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the TV Glow kenmerkten.

Verhaal volgt een slasher-reboot en de getroebleerde makers

Hannah Einbinder speelt Kris, een queer filmmaker die de kans krijgt om de langlopende Camp Miasma-franchise nieuw leven in te blazen. De serie heeft een frisse start nodig omdat de centrale moordenaar, Little Death, transfoob getinte oorsprongen heeft die echoën van de beruchte twist in de film Sleepaway Camp uit 1983. Kris besluit de originele final girl te casten, Billy Prestley, nu gespeeld door Gillian Anderson. Billy leeft al jaren in afzondering op de afgelegen, besneeuwde locatie waar de eerste film werd opgenomen. Kris reist erheen en samen brengen ze dagen door met het herbekijken van de oude delen, het delen van snoep en het langzaam onthullen van delen van zichzelf die ze verborgen hielden.

Slasher-referenties dienen diepere thema’s van verlangen en schaamte

De film verwijst naar talloze slasher-klassiekers en final-girl-archetypen. De fictieve Camp Miasma-beelden raken elk genrecliché, van mistige bossen tot overdreven bloedeffecten. Toch levert Schoenbrun nooit een rechttoe-rechtaan slasher af. In plaats daarvan volgt het verhaal Kris door een innerlijke reis gevormd door horrorfilms, waarin fandom vermengt met erotisch verlangen en aanhoudende schaamte. De regisseur legt momenten vast die aanvoelen als geschorst op het randje van ontlading, waarbij ongemak en genot worden vermengd op een manier die zowel teder als verontrustend is.

Visuele stijl wordt conventioneel maar blijft onderscheidend

Schoenbruns beeldtaal is hier rechtlijniger dan in eerder werk, maar creëert nog steeds een meeslepende wereld. De bossets krijgen extra diepte door geschilderde achtergronden die doen denken aan Wes Anderson-composities. Gore-sequenties klinken op de muziek van Counting Crows, terwijl gevechtsscènes de energie van videogames en de gestileerde geweld van Malignant oproepen. De meest opvallende momenten komen in close-ups van Kris en Billy, waarbij de camera blijft hangen op gezichten en de geladen ruimte ertussen.

Einbinder en Anderson leveren magnetische prestaties

Einbinder brengt stille kwelling in Kris, waarbij ze geleidelijk lagen van verlangen blootlegt naarmate de relatie met Billy verdiept. Anderson antwoordt met een magnetische mix van melancholie en scherpe humor, en levert regels in een opvallend accent dat de aandacht vasthoudt. De twee acteurs hebben echte chemie en halen sterker werk uit elkaar. Hun scènes samen geven de thema’s van intimiteit en zelfacceptatie een levendig, fysiek gewicht.

Film is een toegankelijkere stap voor Schoenbrun

Het tempo vertraagt in de tweede helft, maar de onconventionele structuur past bij de gevestigde stem van de regisseur. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is Schoenbruns meest conventionele film tot nu toe, terwijl het nog steeds grenzen verlegt rond queer verlangen en de kracht van genrevertelling. Het bevestigt de plaats van de filmmaker onder de leidende stemmen in de cinema die identiteit, seks en zelfzijn met eerlijkheid en zorg behandelen.

De film ging in première op het Filmfestival van Cannes 2026. Hij opent op 7 augustus in Amerikaanse bioscopen voordat hij op Mubi te streamen is.